ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ ΕΛΛΗΝΑ;

Κατάλαβες τώρα Έλληνα γιατί κατέστραψαν τις μεγάλες εγχώριες βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΕΣΚΙΜΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΠΥΡΚΑΛ, ΑΙΓΑΙΟ) και έκαψαν μέσα σε δύο μήνες ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ);
Για να βρουν άνετα χώρο οι δικές τους πολυεθνικές, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και οι εισπράξεις τους να φεύγουν απευθείας έξω στις δικές τους τράπεζες.

Κατάλαβες τώρα Έλληνα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;
Για να χρεώνεσαι και να εξαρτάσαι απ αυτές, εσύ και η περιουσία σου. Το σπίτι σου, το μαγαζί σου, το χωράφι σου.

Κατάλαβες τώρα Έλληνα γιατί σε χώσανε στο Χρηματιστήριο;
Για να χάσεις ότι οικονομίες είχες σε μια νύχτα σε ένα στημένο παιχνίδι τζόγου που μέτοχος ήταν και αυτοί που σε κυβερνούσαν. Πλούτησαν κάποιοι που ήξεραν πότε να "τραβηχτούν" και έμεινες "στα κρύα του λουτρού" να χρωστάς στους τοκογλύφους.

Κατάλαβες τώρα Έλληνα γιατί σου πουλάνε φτηνά τα χαζοκούτια;
Για να τρως το κουτόχορτο των στημένων πάνελς, των ανόητων ριάλιτις, των ηλίθιων σήριαλς. Για να σε θεωρούν χαμηλής νοημοσύνης και υποανάπτυκτο πετώντας σε μπαλάκι απ τη πρωϊνή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο για "ενημέρωση".

Κατάλαβες τώρα Έλληνικό ψαράκι την αξία της γυάλας σου;
Ένα απ τα καλύτερα "οικόπεδα" παγκοσμίως, το κοστολογούν 300 δις ευρώ μαζί με τις... αρχαιότητες.

Κατάλαβες τώρα Έλληνα γιατί σου έδωσαν μια "ζηλευτή" θέση στο Δημόσιο;
Για να ρημάξουν την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή και να έχουν πολλή γη να δώσουν στους νέους "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα Έλληνα γιατί τα παιδιά σου δεν έμαθαν ιστορία και γλώσσα τα τελευταία τριάντα χρόνια;
Για να είναι η αλλοίωση ευκολότερη, να μην υπάρχει εθνική συνείδηση, να ξεκοπεί το κάθε παιδί απ τις ρίζες του, τη παράδοσή του, την ιστορία του. Για να χαθεί επιτέλους η "καταραμένη" φυλή σου με τη περηφάνια της.

Και αν κατάλαβες φρόντισε να μάθεις ποιοί είναι πίσω απ όλα αυτά. Οι "αγορές" δεν είναι ανώνυμες, έχουν ονόματα και πρόσωπα. Ψάξε. Δεν είναι δύσκολο να τους μάθεις.

JEAN RICHEPIN ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο Ζάν Ρισπέν (1849-1926) ήταν Γάλλος ποιητής, γιός στρατιωτικού γιατρού. Για να γνωρίσει τη ζωή
του μόχθου δούλεψε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Μασσαλίας. Διετέλεσε πρόεδρος της
Γαλλικής Ακαδημίας. Υπήρξε άριστος γνώστης της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, αλλά και της
Νέας, την οποία έμαθε για να διαβάζει, όπως έλεγε, Ελληνικά δημοτικά τραγούδια απ το πρωτότυπο!

Ας δούμε τι λέει:

"Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων.

Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο.
Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη.
Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού.

Από την ιατρική σας, την φαρμακευτική σας.
Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα)
Από την φυσική σας, χημεία
Από την αστρονομική σας
Από την πολιτική σας
Από την καθημερινότητα σας.
Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας, σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική, διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε.

Θα πείτε «δεν γίνεται».

Σωστά, δεν γίνεται, γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Η πρόκληση πάντως ισχύει."

Jean Richepin

Θάνατος ή θάνατος

Σηκώσαμε πολλά φέρετρα αθώων τα τρία τελευταία χρόνια με το μυαλό μας, αλλά φαίνεται ότι πρέπει να σηκώσουμε με τα ίδια μας τα χέρια το φέρετρο που θα βγει από το δικό μας το σπίτι για να καταλάβουμε ότι ο θάνατος από τους νόμους που πατάνε επάνω σε ψήφο έχει πρόσωπο και ιδιότητα. Έχει εργασία σίγουρη και φερετζέ κόμμα, έχει μισθό αιματοβαμμένο, έχει ονοματεπώνυμο και δεν είναι κανείς άλλος παρά μόνο ο διπλανός που κάνει μνημόσυνο για τον αθώο με δακρύβρεχτα κειμενάκια και μετά υπογράφει ειρηνικές καταδίκες αθώων γιατί «έλαβε εντολές». Ο δολοφόνος είναι αυτός που μπαίνει στα καφενεία και αναθεματίζει το κράτος για το κακό που βρήκε μια και δυο οικογένειες αλλά μετά περνάει από το γραφείο του κόμματος για να στηρίξει μόνο το τομάρι του.

Είμαστε όλοι θλιβεροί που νιώθουμε θλίψη για τους ήσυχους νεκρούς της νεοελληνικής δημοκρατίας και την επόμενη στιγμή κοιτάμε πώς θα τα βγάλουμε εμείς πέρα με όσα έμειναν στο πορτοφόλι μας. Βγήκε και νέος όρος να χαρακτηρίσει την οργή κάποιων που δεν τους χωράει ο τόπος με αυτά που γίνονται: «Αυτομαστίγωμα».

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ - Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ

Το βίντεο της συνέντευξης του Ισλανδού προέδρου. Αυτή είναι η αλήθεια που σας κρύβουν όλοι οι άλλοι


http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=21cuQ8ye6Wc


Ο πρόεδρος της Ισλανδίας Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο η χώρα του ξέφυγε από τις δαγκάνες του ΔΝΤ και ξεκαθάρισε για μία ακόμη φορά πως οι τράπεζες θα πρέπει να πτωχεύουν αν δεν λειτουργούν σωστά και όχι να σώζονται από τους λαούς.

Αρχικά στην τοποθέτησή του, ο πρόεδρος της Ισλανδίας, φρόντισε να πλέξει το εγκώμιο της πολιτικής της χώρας του η οποία έκανε… το αντίθετο από όσα προτείνει το ΔΝΤ και κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να πετύχει την ανάκαμψη της οικονομίας της:

«Πιστεύω ότι εκπλήσσει τον περισσότερο κόσμο το ότι πριν τέσσερα χρόνια κάναμε κάτι που φαινόταν λάθος, να αφήσουμε το οικονομικό σύστημα να καταρρεύσει. Τώρα είμαστε πάλι σε ανάκαμψη, οικονομική ανάκαμψη, πολύ μικρή ανεργία και πιστεύω ο κύριος λόγος είναι ότι σωστά αντιληφθήκαμε ότι ήταν επίσης βασικά κοινωνική και πολιτική κρίση, αλλά πάνω απ’ όλα δεν ακολουθήσαμε τα… παραδοσιακά επικρατούμε να “ορθά δόγματα” του Δυτικού κόσμου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Εισαγάγαμε νομισματικούς ελέγχους, αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν, παρείχαμε υποστήριξη στους φτωχούς, δεν εφαρμόσαμε μέτρα λιτότητας στον βαθμό που βλέπετε εδώ στην Ευρώπη και το τελικό αποτέλεσμα μετά από τέσσερα χρόνια είναι ότι οι Ισλανδοί απολαμβάνουν πρόοδο και ανάκαμψη πολύ διαφορετική από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που υπέφεραν από την οικονομική κρίση».

Όσο για την θέση του κυρίου Γκρίμσον για τις τράπεζες και την σωτηρία τους; Αυτή είναι σαφέστατη:

«Πολλές φορές ρωτάω τους συνομιλητές μου γιατί θεωρούν τις τράπεζες σαν τις Άγιες Εκκλησίες της μοντέρνας οικονομίας; Γιατί οι ιδιωτικές μας τράπεζες σαν την Aliance και οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών να μην αφήνονται να χρεοκοπήσουν αν έχουν ενεργήσει με ανεύθυνο τρόπο; Η θεωρία ότι πρέπει να διασώζουμε τις τράπεζες, είναι μια θεωρία που θέλει τους τραπεζίτες από τη μία να απολαμβάνουν την επιτυχία της διάσωσής τους και από την άλλη να αφήνουμε τον απλό κόσμο να καταστρέφεται δια μέσω φορολογίας και λιτότητας. Ο κόσμος στις σύγχρονες δημοκρατίες δεν πρόκειται να το δεχθεί για πολύ».

ΛΑΘΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΔΝΤ;

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε η δήλωση επισήμου εκπροσώπου του ΔΝΤ, ότι η συνταγή δημοσιονομικής προσαρμογής που ακολουθήθηκε μέχρι τώρα στην Ελλάδα ήταν λάθος. Μάλιστα έρχεται τώρα που οι περισσότεροι Έλληνες έχουν υποστεί αιματηρές θυσίες και έχουν φτάσει σε όρια εξαθλίωσης. Ας δούμε αυτή την ομολογία με μια μικρή μεταφορά.
   
     Ο ασθενής προσέρχεται στον ειδικό γιατρό, ο οποίος μετά από μια σειρά εξαντλητικών εξετάσεων διαπιστώνει την ασθένεια και αποφαίνεται για τη θεραπεία. Η θεραπεία εκτός των φαρμάκων περιλαμβάνει και αυστηρή δίαιτα αλλά και αλλαγή του καθημερινού τρόπου ζωής, όπως ώρες ύπνου, εργασίας, άσκησης κλπ. Ο ασθενής εμπιστευόμενος το γιατρό, που του υπόσχεται ότι αν ακολουθήσει με θρησκευτική ευλάβεια τη σκληρή θεραπεία σε εύλογο διάστημα θα διαπιστώσει βελτίωση και τέλος ίαση, δέχεται τη θεραπεία. Ο γιατρός του ανακοινώνει την υψηλή αμοιβή του και αρχίζουν την εφαρμογή του θεραπευτικού προγράμματος. Ο ασθενής πάει σπίτι του, όπου οι συγγενείς του τον προτρέπουν να επισκεφτεί και άλλον γιατρό, για δεύτερη γνώμη. Εκείνος όμως επιμένει ότι θα υποφέρει λίγο καιρό αλλά γρήγορα θα φανούν αποτελέσματα. Δυστυχώς όμως μετά μιας εβδομάδας θεραπείας τα αποτελέσματα δεν είναι ενθαρυντικά. Αισθάνεται εξάντληση, τα συμπτώματα δεν υποχωρούν και εμφανίζονται σοβαρές παρενέργειες απ τα φάρμακα. Ο γιατρός επιμένει όμως να συνεχίσει. Μετά όμως από δύο μήνες ο ασθενής είναι χειρότερα απ ότι ήταν πριν ν αρχίσει τη θεραπεία και αρχίζει να αμφιβάλει. Ο γιατρός τον υποβάλλει σε νέες εξετάσεις και του ανακοινώνει ψυχρά και ωμά, ότι έγινε λάθος στην αρχική διάγνωση. Όλοι οι κόποι που υπεβλήθει ο ασθενής μάταιοι. Τι γίνεται σε μια τέτοια περίπτωση; Φυσικά αλλάζει εκ του μηδενός όλη η θεραπεία ή ο ασθενής απευθύνεται σε άλλον ειδικό.
 
     Και πάμε στα δια ταύτα. Η τρόϊκα επέβαλε ένα αυστηρό Μνημόνιο και μετά ένα δεύτερο με μια αυστηρή δημοσιονομική προσαρμογή με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Ήταν δε κατηγορηματική και χωρίς να "σηκώνει" αντιρρήσεις, ότι έτσι θα "σωθεί" η οικονομία και η χώρα θα μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Ο Έλληνας πολίτης γνώρισε μια στροφή 360 μοιρών προς το χειρότερο σε κάθε μορφή της καθημερινής του ζωής. Έκανε και κάνει Ιώβιο υπομονή, χωρίς εξεγέρσεις, χωρίς βία, πιστεύοντας και ελπίζοντας ότι σε δύο-τρία χρόνια θα ξεπεραστεί η εξαθλίωση της προσωπικής του ζωής και θα αρχίσει πάλι να επιστρέφει στην αξιοπρέπεια. Αντί αυτού η εξαθλίωση συνεχίζεται και έρχεται μια δήλωση του ΔΝΤ, ότι "η συνταγή ήταν λάθος". Εμβρόντητος, αναρωτιέται: "και οι θυσίες; οι αυτοκτονίες συμπολιτών του; το ότι η αξιοπρέπειά του έγινε σκουπίδι στην Ευρώπη; το ότι τον είπαν κλέφτη και τεμπέλη; οι λιποθυμίες των παιδιών του στα σχολεία από ασιτία; τα εξευτελιστικά συσσίτια; οι φόροι; τα χαράτσια;  Όλα μάταια; Όλα τα υπέφερε και τα υποφέρει αδιαμαρτύρητα, μάταια; Μάταια;

     Και τώρα τι θα γίνει; Θα αλλάξει η συνταγή; Θα καταργηθούν οι πρόσθετοι φόροι; Θα επιστρέψουν οι μισθοί και οι συντάξεις όπως ήταν; Θα ξαναδοθούν τα δώρα στους μισθούς; Θα σταματήσει η πείνα; Όχι κύριε Έλληνα. Τίποτα απ αυτά. Δυστυχώς. Γιατί το ζητούμενο αποτέλεσμα δεν ήταν η θεραπεία σου. Ήταν να σε συνηθίσουν να ζεις έτσι. Ήταν να βάλουν χέρι στην ακίνητη περιουσία σου, δημόσια και ιδιωτική. Ήταν να σου πάρουν τις οικονομίες σου. Ήταν να σε κάνουν να αισθάνεσαι τυχερός όταν βρίσκεις μια δουλειά με 400 ευρώ το μήνα. Ήταν με λίγα λόγια να σε κάνουν ζητιάνο. Γιατί μόνο ο ζητιάνος, ο εξαθλιωμένος, που δεν έχει τίποτα, μόνο αυτός δέχεται τα πάντα και αρκείται σε ένα ξεροκόμματο και λίγο νερό. Και αυτό θα συνεχίσει μέχρι από το 30% σήμερα, να φτάσει το 90% του λαού σε αυτό το επίπεδο. Και το χειρότερο. Αφού επιβλήθηκε σε σένα το πειραματόζωο της Ευρώπης, επιβάλεται ήδη και σε όλους τους Ευρωπαίους με τη σειρά.
   
     Το ερώτημα είναι σημαντικό όσο ποτέ. Θα αλλάξεις τη θεραπεία ή θα αλλάξεις γιατρό; Γιατί αν δε κάνεις τίποτα απ τα δύο σε βλέπω να πεθαίνεις και μάλιστα υπό τη καθοδήγηση "ειδικού"... 

Bailout

Debt: Uknown Artist

Last summer a well-respected small business entrepreneur and father of Helectra, a 23 year old student of philosophy, went bankrupt and shortly after he hanged himself with a cable tied to a tall “tsounati” olive tree, in the property inherited from his father, on the island of Crete.

When she was asked whether she had any idea that her father would take this step to the very end, Helectra did not think before answering. There had been signs. Shortly before his death, he signed over to her the house they lived and her grandfather’s property with the ancient olives trees. "He was suddenly in such a hurry," she says, but she wouldn’t understand why.

Now both she knows and she owes the house and the property but she cannot tell how she's going to pay the “haratsi”, this new tax imposed by the government on small, non yielding property, such as her diseased father signed over.

On that same day I was reading Helectra’s story, that is a few days ago, the police received another emergency call. It was on the news: A 61-year-old man has hanged himself from a tree in a park, not far from his house. He was a marine who had recently lost his job and was too old to find a new one.

All his savings were spent. He couldn’t support anymore his divorced daughter with that infant and the dog. His body was discovered only in the morning but he hung himself the afternoon before.

Having the head in the clouds, I see now the red-and-white strip of the plastic "crime scene" tape, still hanging and flapping, ripped by the winter wind and the heavy rain.

In front of me, on the table the newspaper wide open, the language of headlines: "The number of people in Greece trying to kill themselves is rising as economic crisis deepens, according to official figures".  

από : http://my-pillow-book.blogspot.gr/  

ΔΕΚΑ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΝΟΥ- ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ

Νόαμ Τσόμσκι: "Αυτές είναι οι δέκα τεχνικές για να σας ελέγχουν το μυαλό"

Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το κείμενο γράφτηκε απ τον Sylvain Timsit το 2002 στον ιστότοπο sytinet. Πρόκειται για ερμηνείες όσων κατά καιρούς έχει πει η γράψει ο Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους.



1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.

Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.
Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του.
Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990.
Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποίηση)
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.

Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύντονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρ ό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.
Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση.Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ.

Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.

Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης.  Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΑΣ ΤΕΛΟΣ;

Mπορεί να αποτραπεί το ιστορικό μας τέλος; 

Tου Xρηστου Γιανναρα 

 O Aντώνης Mπενάκης πρόσφερε στο ελληνικό κράτος τις ιδιωτικές του

συλλογές για να ιδρυθεί το Mουσείο που φέρει το όνομά του.Δώρισε

το κτήριο του πατρικού του σπιτιού για να στεγαστεί το Mουσείο. 

Πρόσφερε και το απαιτούμενο οικονομικό κεφάλαιο για να μπορεί να 

λειτουργήσει. Γιος του Eμμανουήλ Mπενάκη (επίσης εθνικού ευεργέτη,

επανειλημμένα υπουργού, δημάρχου Aθηναίων) και αδελφός της Πηνελόπης 

Δέλτα, ο «Tρελλαντώνης» έδωσε την ψυχή του στο μουσείο που έστησε,

παρά το φόρτο και άλλων παράλληλων δραστηριοτήτων κοινωνικής προσφοράς. 

  Θέλω να διασώσω σε δημόσιο λόγο μιαν ελάχιστη, αλλά καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια συμπεριφοράς του Aντώνη Mπενάκη. Eίχα την τύχη να μου την αφηγηθεί ο Mανώλης Xατζηδάκης - ο γνωστός βυζαντινολόγος, μέλος της Aκαδημίας Aθηνών, επί χρόνια διευθυντής του Mουσείου Mπενάκη. Eφτανε κάθε πρωί ο Aντώνης Mπενάκης στο Mουσείο, με κοστούμι πρωινό, άψογο, ραμμένο στην Aγγλία. Γύρω στις 11 κατέφθανε από το σπίτι του (στην οδό Λυκείου) οικιακή βοηθός, με το μαύρο φόρεμα και την άσπρη δαντελένια ποδιά, φέρνοντας σε ασημένιο δίσκο τον καφέ του και γλυκό του κουταλιού. Tο μεσημέρι γύριζε στο σπίτι του για φαγητό και επέστρεφε το απομεσήμερο στο Mουσείο, με άλλο, απογευματινό τώρα, κοστούμι. Για το βράδυ ήταν αυτονόητο, είτε στο σπίτι είτε σε έξοδο, ότι θα φορούσε τρίτο, βραδινό κοστούμι. Eίχε ο Aντώνης Mπενάκης τον δικό του ράφτη στην Aγγλία, που διέθετε «κούκλα» (ομοίωμα) του αιγυπτιώτη Eλληνα - ο Mπενάκης απλώς παράγγελνε και ο εγγλέζος ράφτης έκοβε και έραβε τα πρωινά, απογευματινά, βραδινά κοστούμια του εντολέα του.

 Oταν με τη γερμανική εισβολή, το 1941, κατέρρευσε το ελληνικό μέτωπο στην Aλβανία, άρχισαν να καταφθάνουν στην Aθήνα ατέλειωτο πλήθος Eλλήνων στρατιωτών έχοντας διανύσει με τα πόδια εκατοντάδες χιλιόμετρα - έφταναν κουρελιασμένοι, πληγιασμένοι, ψειριασμένοι, βρώμικοι, εξουθενωμένοι. Tότε ο Aντώνης Mπενάκης βγήκε στην πόρτα του Mουσείου του και μοίρασε όλα του τα κοστούμια, πρωινά, απογευματινά, βραδινά, σε αυτούς τους στρατιώτες. Kαι από την ημέρα εκείνη, στα τριάμισι χρόνια της γερμανικής κατοχής που ακολούθησε, ο Aντώνης Mπενάκης φορούσε κάθε μέρα, πρωί, απόγευμα, βράδυ, το ίδιο ένα και μοναδικό κοστούμι.

 Tέτοια ήταν τα μέτρα της αρχοντιάς, το αυτονόητο ήθος των μεγαλοαστών, που κατά κανόνα προέρχονταν από τον εκτός ελλαδικού - κοραϊκού κράτους κοσμοπολίτικο Eλληνισμό. Δεν ήταν ταξικό σύνδρομο η αρχοντιά, παρ' όλο που η σεμνότητα και το αυτονόητο της πράξης πρόδιδε μακρό παρελθόν αστικής καλλιέργειας, «αίσθηση» κοινωνικής οφειλής, αντανακλαστικά αυθόρμητης έκφρασης αυτής της «αίσθησης». Yπήρχαν παράλληλα αγροτικές φαμίλιες με συνέχεια αιώνων στην ύπαιθρο, όχι οπωσδήποτε μεγαλοκτηματιών, που είχαν τον δικό τους τρόπο να εκφράζουν την αρχοντιά της ανιδιοτέλειας, την αυτονόητη «αίσθηση» της κοινωνικής οφειλής. Δεν μας χωρίζουν παρά δύο μόνο ή τρεις γενεές από την πραγματικότητα που επέτρεπε στον Zήσιμο Λορεντζάτο να λέει ότι «η πραγματική αριστοκρατία στην Eλλάδα σώζεται στα χωριά».

 Tι μεσολάβησε και η ελλαδική κοινωνία εκβαρβαρώθηκε με τόσο βάναυση μετάλλαξη σε ζούγκλα εγωκεντρικού πρωτογονισμού; Ποιος καταλύτης εξαφάνισε την «αίσθηση» της πατρίδας και της κοινωνικής οφειλής, μεταμόρφωσε τον Eλληνώνυμο σε άπληστο, χρηματολάγνο αρπακτικό; Ποια η αιτία για να εξαλειφθεί η αρχοντιά από την Eλλάδα, η αυτονόητη ταύτιση της έννοιας «άρχουσα τάξη» με την έννοια «κοινωνική οφειλή»; Διαλύθηκαν θεσμοί και λειτουργίες κοινωνίας της ζωής, κυριάρχησε το θηριώδες ατομικό συμφέρον, η ενστικτώδικη ηδονοθηρία, το ακοινώνητο «δικαίωμα». O Aντώνης Mπενάκης μοίραζε τα κοστούμια του στους εξαθλιωμένους φαντάρους και σήμερα ο απόγονός του, δισέγγονος της αδελφής του, Aντώνης Σαμαράς μοιράζει κυβερνητικά υπουργεία, σαν να είναι κοστούμια του, σε όσους τον βοήθησαν να ανέβει στην αρχηγία του κόμματος ή ψηφοθηρούν αποτελεσματικά στις εκλογικές τους περιφέρειες. Tην ώρα που την Eλλάδα τη σπρώχνουν βίαια και εξευτελιστικά στο περιθώριο της Iστορίας. Aν δεν απαντήσουμε στο ερώτημα για την πραγματική αιτία του καταιγιστικού εκβαρβαρισμού μας, δεν υπάρχει ελπίδα ούτε για τον επισιτισμό μας. O πρόεδρος της Bουλής, δεύτερος στην πολιτειακή ιεράρχηση τιμών και ευθυνών, βωμολοχεί δημόσια με απερίγραπτο λεξιλόγιο σεξουαλικής χυδαιότητας και ο απόγονος των Mπενάκηδων πρωθυπουργός θεωρεί αυτονόητη αυτή τη συλλογική διαπόμπευση: την ανέχεται. Δεν είναι εικόνα συντεταγμένης κοινωνίας αυτή, είναι εφιάλτης εκθηριωμένης αγέλης. Kαι η κυβέρνηση Σαμαρά ακκίζεται ότι δήθεν κάνει πολιτική παραδίδοντας τους Eλληνες, μέχρι πέμπτης γενεάς από σήμερα, σε μεθοδικά προγραμματιζόμενη από τους δανειστές μας εθνοκτονία. Δεν υπάρχει πια πατρίδα, υπάρχει μόνο υπηκοότητα, είμαστε τάχα «πολίτες» ενός δήθεν κράτους. H συλλογικότητα ως κράτος μεταπρατικό και παρακμιακό, όπως το Eλλαδιστάν σήμερα, είναι μόνο απειλή και καθόλου πατρίδα - για το αδιαφοροποίητο άτομο-πολίτη είναι εχθρός, αντίπαλος θανάσιμος (στην κυριολεξία): Kατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία, τις αποταμιεύσεις των πολιτών, ληστεύει το κοινωνικό χρήμα, τους φόρους των πολιτών, νομιμοποιεί την κοινωνική αδικία, τις πελατειακές σχέσεις των επαγγελματιών της εξουσίας με τους ψηφοφόρους. Tο ίδιο το κράτος αλλοτριώνει μεθοδικά τη φιλοπατρία σε ιδεολόγημα, ρητόρευμα, ψυχολόγημα, δηλαδή σε εθνικισμό - το να είσαι Eλληνας λειτουργεί ακριβώς όπως το να είσαι οπαδός ποδοσφαιρικής ομάδας, «και τα μυαλά στο κάγκελο». Για ένα τέτοιο κράτος μόνο ανεγκέφαλοι θα θυσίαζαν τη ζωή τους. Oι δυτικές κοινωνίες, λόγω μακραίωνων εθισμών στον νομικισμό, στον ωφελιμιστικό σεβασμό της σύμβασης, ταυτίζουν το κράτος με τον αποτελεσματικό εγγυητή των συμβάσεων, της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, της ομαλής λειτουργίας της αγοράς. Bεβαίως σήμερα γι' αυτό το χρηστικό κράτος είναι επίσης ανοησία να θυσιάσεις τη ζωή σου, γι' αυτό και οι στρατοί γίνονται μισθοφορικοί, χρυσοπληρώνουν τα κράτη επαγγελματίες της διακινδύνευσης, «κασκαντέρ». 

 Για τον Eλληνα (όσο ακόμα υπήρχε το είδος) πατρίδα ήταν η γλώσσα, η κοινότητα ως σαρκωμένη ιστορική συνείδηση, το «ιερό» όχι ως πεποιθήσεις αλλά ως ευ-σέβεια: πάλη για τον φωτισμό «νοήματος» της ύπαρξης, του κόσμου, της Iστορίας. Mόνο η επιστροφή στη γλώσσα, στην ιστορική συνείδηση ένσαρκη σε κοινότητα, στα κείμενα και στην Tέχνη που παρήγαγε η πάλη των Eλλήνων για «νόημα», μόνο μια πολιτική πρακτική που θα υπηρετήσει θεσμικά αυτή την επιστροφή, θα μπορέσει ίσως να αναστήσει τον ιστορικά νεκρό πια Eλληνισμό.

 Γλώσσα, μικρή κοινότητα, σάρκα «νοήματος».

Ποια ήταν η περίφημη Δημοκρατία της Βαιμάρης

Το τελευταίο διάστημα ακούμε διαρκώς ότι η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα παραπαίμπει στη περίφημη "Δημοκρατία της Βαιμάρης".

Τι συνέβη στη Γερμανία σ' εκείνη την χρονική περίοδο, αμέσως μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η λήξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει την Αυτοκρατορική Γερμανία με το μέρος των ηττημένων. Τη θέση της μοναρχίας παίρνει το Δημοκρατικό πολίτευμα. Την πορεία αυτού, από τη γέννησή έως την πτώση του, περιγράφει ο Γερμανός Πανεπιστημιακός Χάινριχ Βίνκλελ στο βιβλίο του με τίτλο "Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης-Η ανάπηρη Δημοκρατία" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.

Το πολίτευμα αυτό προκύπτει ως αποτέλεσμα των σοσιαλδημοκρατών, των κεντρώων και των φιλελεύθερων, αναφέρει ο συγγραφέας. Στη συνέχεια όμως δέχεται επίθεση από ακραίες δυνάμεις των ναζιστών, των εθνικιστών αλλά και των κομμουνιστών. Παράλληλα αναλαμβάνει να διαχειριστεί την οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει στη Γερμανία, η οποία τελεί υπό ένα καθεστώς ταπεινωτικού ελέγχου από τους νικητές του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Γερμανία, σε αυτή την χρονική περίοδο, μετρά απώλειες εκατομμυρίων ανθρώπων. Το γεγονός αυτό οφείλεται στα νέα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Α΄Παγκόσμιο (φλογοβόλα, δηλητηριώδη αέρια, τορπίλες από υποβρύχια, βομβαρδιστικά αεροπλάνα) . Ακολουθεί η υπογραφή της ανακωχής του πολέμου με τη Γερμανία να πορεύεται σε ένα νέο ιστορικό μονοπάτι.
Στα ανατολικά της χώρας, στη γραφική πόλη της Βαϊμάρης ο λαός συνέρχεται σε εθνοσυνέλευση προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο Σύνταγμα.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: ΑΠΟΡΡΗΤΑ έγγραφα του Stratfor και του wikiLeaks για την σύνδεση Ελλάδας με το δολάριο - Ποιος ο ρόλος του Γιώργου Παπανδρέου;

Επικοινώνησα πρόσφατα με έναν ομογενή μας στο Εξωτερικό, ο οποίος μάλιστα κατοικεί μόνιμα στις ΗΠΑ, και το αποτέλεσμα αυτής της επικοινωνίας, με εξέπληξε ομολογουμένως ευχάριστα.

Όχι μόνον δια την πρόσφατη επικοινωνία μου με έναν επιστήμονα Έλληνα ομογενή μας παγκοσμίου κύρους, αυτού καθ’εαυτού, αλλά και διότι με τις πληροφορίες τις οποίες μου παρείχε, όσο και την αρθρογραφία του στον Ελληνικό και ξένο τύπο, "φώτισε" πλευρές άγνωστες για μένα, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά το πρώτο μέρος του άρθρου.

Το αντικείμενο της επικοινωνίας ήταν το «περί της πατρότητας της πρότασης» ή του σεναρίου της περιβόητης πλέον ένταξης της Ελλάδος στην ζώνη του δολαρίου, την οποία και δημοσιεύω. ...