ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΑΣ ΤΕΛΟΣ;

Mπορεί να αποτραπεί το ιστορικό μας τέλος; 

Tου Xρηστου Γιανναρα 

 O Aντώνης Mπενάκης πρόσφερε στο ελληνικό κράτος τις ιδιωτικές του

συλλογές για να ιδρυθεί το Mουσείο που φέρει το όνομά του.Δώρισε

το κτήριο του πατρικού του σπιτιού για να στεγαστεί το Mουσείο. 

Πρόσφερε και το απαιτούμενο οικονομικό κεφάλαιο για να μπορεί να 

λειτουργήσει. Γιος του Eμμανουήλ Mπενάκη (επίσης εθνικού ευεργέτη,

επανειλημμένα υπουργού, δημάρχου Aθηναίων) και αδελφός της Πηνελόπης 

Δέλτα, ο «Tρελλαντώνης» έδωσε την ψυχή του στο μουσείο που έστησε,

παρά το φόρτο και άλλων παράλληλων δραστηριοτήτων κοινωνικής προσφοράς. 

  Θέλω να διασώσω σε δημόσιο λόγο μιαν ελάχιστη, αλλά καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια συμπεριφοράς του Aντώνη Mπενάκη. Eίχα την τύχη να μου την αφηγηθεί ο Mανώλης Xατζηδάκης - ο γνωστός βυζαντινολόγος, μέλος της Aκαδημίας Aθηνών, επί χρόνια διευθυντής του Mουσείου Mπενάκη. Eφτανε κάθε πρωί ο Aντώνης Mπενάκης στο Mουσείο, με κοστούμι πρωινό, άψογο, ραμμένο στην Aγγλία. Γύρω στις 11 κατέφθανε από το σπίτι του (στην οδό Λυκείου) οικιακή βοηθός, με το μαύρο φόρεμα και την άσπρη δαντελένια ποδιά, φέρνοντας σε ασημένιο δίσκο τον καφέ του και γλυκό του κουταλιού. Tο μεσημέρι γύριζε στο σπίτι του για φαγητό και επέστρεφε το απομεσήμερο στο Mουσείο, με άλλο, απογευματινό τώρα, κοστούμι. Για το βράδυ ήταν αυτονόητο, είτε στο σπίτι είτε σε έξοδο, ότι θα φορούσε τρίτο, βραδινό κοστούμι. Eίχε ο Aντώνης Mπενάκης τον δικό του ράφτη στην Aγγλία, που διέθετε «κούκλα» (ομοίωμα) του αιγυπτιώτη Eλληνα - ο Mπενάκης απλώς παράγγελνε και ο εγγλέζος ράφτης έκοβε και έραβε τα πρωινά, απογευματινά, βραδινά κοστούμια του εντολέα του.

 Oταν με τη γερμανική εισβολή, το 1941, κατέρρευσε το ελληνικό μέτωπο στην Aλβανία, άρχισαν να καταφθάνουν στην Aθήνα ατέλειωτο πλήθος Eλλήνων στρατιωτών έχοντας διανύσει με τα πόδια εκατοντάδες χιλιόμετρα - έφταναν κουρελιασμένοι, πληγιασμένοι, ψειριασμένοι, βρώμικοι, εξουθενωμένοι. Tότε ο Aντώνης Mπενάκης βγήκε στην πόρτα του Mουσείου του και μοίρασε όλα του τα κοστούμια, πρωινά, απογευματινά, βραδινά, σε αυτούς τους στρατιώτες. Kαι από την ημέρα εκείνη, στα τριάμισι χρόνια της γερμανικής κατοχής που ακολούθησε, ο Aντώνης Mπενάκης φορούσε κάθε μέρα, πρωί, απόγευμα, βράδυ, το ίδιο ένα και μοναδικό κοστούμι.

 Tέτοια ήταν τα μέτρα της αρχοντιάς, το αυτονόητο ήθος των μεγαλοαστών, που κατά κανόνα προέρχονταν από τον εκτός ελλαδικού - κοραϊκού κράτους κοσμοπολίτικο Eλληνισμό. Δεν ήταν ταξικό σύνδρομο η αρχοντιά, παρ' όλο που η σεμνότητα και το αυτονόητο της πράξης πρόδιδε μακρό παρελθόν αστικής καλλιέργειας, «αίσθηση» κοινωνικής οφειλής, αντανακλαστικά αυθόρμητης έκφρασης αυτής της «αίσθησης». Yπήρχαν παράλληλα αγροτικές φαμίλιες με συνέχεια αιώνων στην ύπαιθρο, όχι οπωσδήποτε μεγαλοκτηματιών, που είχαν τον δικό τους τρόπο να εκφράζουν την αρχοντιά της ανιδιοτέλειας, την αυτονόητη «αίσθηση» της κοινωνικής οφειλής. Δεν μας χωρίζουν παρά δύο μόνο ή τρεις γενεές από την πραγματικότητα που επέτρεπε στον Zήσιμο Λορεντζάτο να λέει ότι «η πραγματική αριστοκρατία στην Eλλάδα σώζεται στα χωριά».

 Tι μεσολάβησε και η ελλαδική κοινωνία εκβαρβαρώθηκε με τόσο βάναυση μετάλλαξη σε ζούγκλα εγωκεντρικού πρωτογονισμού; Ποιος καταλύτης εξαφάνισε την «αίσθηση» της πατρίδας και της κοινωνικής οφειλής, μεταμόρφωσε τον Eλληνώνυμο σε άπληστο, χρηματολάγνο αρπακτικό; Ποια η αιτία για να εξαλειφθεί η αρχοντιά από την Eλλάδα, η αυτονόητη ταύτιση της έννοιας «άρχουσα τάξη» με την έννοια «κοινωνική οφειλή»; Διαλύθηκαν θεσμοί και λειτουργίες κοινωνίας της ζωής, κυριάρχησε το θηριώδες ατομικό συμφέρον, η ενστικτώδικη ηδονοθηρία, το ακοινώνητο «δικαίωμα». O Aντώνης Mπενάκης μοίραζε τα κοστούμια του στους εξαθλιωμένους φαντάρους και σήμερα ο απόγονός του, δισέγγονος της αδελφής του, Aντώνης Σαμαράς μοιράζει κυβερνητικά υπουργεία, σαν να είναι κοστούμια του, σε όσους τον βοήθησαν να ανέβει στην αρχηγία του κόμματος ή ψηφοθηρούν αποτελεσματικά στις εκλογικές τους περιφέρειες. Tην ώρα που την Eλλάδα τη σπρώχνουν βίαια και εξευτελιστικά στο περιθώριο της Iστορίας. Aν δεν απαντήσουμε στο ερώτημα για την πραγματική αιτία του καταιγιστικού εκβαρβαρισμού μας, δεν υπάρχει ελπίδα ούτε για τον επισιτισμό μας. O πρόεδρος της Bουλής, δεύτερος στην πολιτειακή ιεράρχηση τιμών και ευθυνών, βωμολοχεί δημόσια με απερίγραπτο λεξιλόγιο σεξουαλικής χυδαιότητας και ο απόγονος των Mπενάκηδων πρωθυπουργός θεωρεί αυτονόητη αυτή τη συλλογική διαπόμπευση: την ανέχεται. Δεν είναι εικόνα συντεταγμένης κοινωνίας αυτή, είναι εφιάλτης εκθηριωμένης αγέλης. Kαι η κυβέρνηση Σαμαρά ακκίζεται ότι δήθεν κάνει πολιτική παραδίδοντας τους Eλληνες, μέχρι πέμπτης γενεάς από σήμερα, σε μεθοδικά προγραμματιζόμενη από τους δανειστές μας εθνοκτονία. Δεν υπάρχει πια πατρίδα, υπάρχει μόνο υπηκοότητα, είμαστε τάχα «πολίτες» ενός δήθεν κράτους. H συλλογικότητα ως κράτος μεταπρατικό και παρακμιακό, όπως το Eλλαδιστάν σήμερα, είναι μόνο απειλή και καθόλου πατρίδα - για το αδιαφοροποίητο άτομο-πολίτη είναι εχθρός, αντίπαλος θανάσιμος (στην κυριολεξία): Kατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία, τις αποταμιεύσεις των πολιτών, ληστεύει το κοινωνικό χρήμα, τους φόρους των πολιτών, νομιμοποιεί την κοινωνική αδικία, τις πελατειακές σχέσεις των επαγγελματιών της εξουσίας με τους ψηφοφόρους. Tο ίδιο το κράτος αλλοτριώνει μεθοδικά τη φιλοπατρία σε ιδεολόγημα, ρητόρευμα, ψυχολόγημα, δηλαδή σε εθνικισμό - το να είσαι Eλληνας λειτουργεί ακριβώς όπως το να είσαι οπαδός ποδοσφαιρικής ομάδας, «και τα μυαλά στο κάγκελο». Για ένα τέτοιο κράτος μόνο ανεγκέφαλοι θα θυσίαζαν τη ζωή τους. Oι δυτικές κοινωνίες, λόγω μακραίωνων εθισμών στον νομικισμό, στον ωφελιμιστικό σεβασμό της σύμβασης, ταυτίζουν το κράτος με τον αποτελεσματικό εγγυητή των συμβάσεων, της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, της ομαλής λειτουργίας της αγοράς. Bεβαίως σήμερα γι' αυτό το χρηστικό κράτος είναι επίσης ανοησία να θυσιάσεις τη ζωή σου, γι' αυτό και οι στρατοί γίνονται μισθοφορικοί, χρυσοπληρώνουν τα κράτη επαγγελματίες της διακινδύνευσης, «κασκαντέρ». 

 Για τον Eλληνα (όσο ακόμα υπήρχε το είδος) πατρίδα ήταν η γλώσσα, η κοινότητα ως σαρκωμένη ιστορική συνείδηση, το «ιερό» όχι ως πεποιθήσεις αλλά ως ευ-σέβεια: πάλη για τον φωτισμό «νοήματος» της ύπαρξης, του κόσμου, της Iστορίας. Mόνο η επιστροφή στη γλώσσα, στην ιστορική συνείδηση ένσαρκη σε κοινότητα, στα κείμενα και στην Tέχνη που παρήγαγε η πάλη των Eλλήνων για «νόημα», μόνο μια πολιτική πρακτική που θα υπηρετήσει θεσμικά αυτή την επιστροφή, θα μπορέσει ίσως να αναστήσει τον ιστορικά νεκρό πια Eλληνισμό.

 Γλώσσα, μικρή κοινότητα, σάρκα «νοήματος».

Ποια ήταν η περίφημη Δημοκρατία της Βαιμάρης

Το τελευταίο διάστημα ακούμε διαρκώς ότι η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα παραπαίμπει στη περίφημη "Δημοκρατία της Βαιμάρης".

Τι συνέβη στη Γερμανία σ' εκείνη την χρονική περίοδο, αμέσως μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η λήξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει την Αυτοκρατορική Γερμανία με το μέρος των ηττημένων. Τη θέση της μοναρχίας παίρνει το Δημοκρατικό πολίτευμα. Την πορεία αυτού, από τη γέννησή έως την πτώση του, περιγράφει ο Γερμανός Πανεπιστημιακός Χάινριχ Βίνκλελ στο βιβλίο του με τίτλο "Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης-Η ανάπηρη Δημοκρατία" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.

Το πολίτευμα αυτό προκύπτει ως αποτέλεσμα των σοσιαλδημοκρατών, των κεντρώων και των φιλελεύθερων, αναφέρει ο συγγραφέας. Στη συνέχεια όμως δέχεται επίθεση από ακραίες δυνάμεις των ναζιστών, των εθνικιστών αλλά και των κομμουνιστών. Παράλληλα αναλαμβάνει να διαχειριστεί την οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει στη Γερμανία, η οποία τελεί υπό ένα καθεστώς ταπεινωτικού ελέγχου από τους νικητές του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Γερμανία, σε αυτή την χρονική περίοδο, μετρά απώλειες εκατομμυρίων ανθρώπων. Το γεγονός αυτό οφείλεται στα νέα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Α΄Παγκόσμιο (φλογοβόλα, δηλητηριώδη αέρια, τορπίλες από υποβρύχια, βομβαρδιστικά αεροπλάνα) . Ακολουθεί η υπογραφή της ανακωχής του πολέμου με τη Γερμανία να πορεύεται σε ένα νέο ιστορικό μονοπάτι.
Στα ανατολικά της χώρας, στη γραφική πόλη της Βαϊμάρης ο λαός συνέρχεται σε εθνοσυνέλευση προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο Σύνταγμα.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: ΑΠΟΡΡΗΤΑ έγγραφα του Stratfor και του wikiLeaks για την σύνδεση Ελλάδας με το δολάριο - Ποιος ο ρόλος του Γιώργου Παπανδρέου;

Επικοινώνησα πρόσφατα με έναν ομογενή μας στο Εξωτερικό, ο οποίος μάλιστα κατοικεί μόνιμα στις ΗΠΑ, και το αποτέλεσμα αυτής της επικοινωνίας, με εξέπληξε ομολογουμένως ευχάριστα.

Όχι μόνον δια την πρόσφατη επικοινωνία μου με έναν επιστήμονα Έλληνα ομογενή μας παγκοσμίου κύρους, αυτού καθ’εαυτού, αλλά και διότι με τις πληροφορίες τις οποίες μου παρείχε, όσο και την αρθρογραφία του στον Ελληνικό και ξένο τύπο, "φώτισε" πλευρές άγνωστες για μένα, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά το πρώτο μέρος του άρθρου.

Το αντικείμενο της επικοινωνίας ήταν το «περί της πατρότητας της πρότασης» ή του σεναρίου της περιβόητης πλέον ένταξης της Ελλάδος στην ζώνη του δολαρίου, την οποία και δημοσιεύω. ...

ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΝΙΤΣΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Απίθανα και απροσδόκητα επίκαιρος ο Γερμανός φιλόσοφος! Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο “Η Γέννηση της Τραγωδίας” (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15, ο Φρειδερίκος Νίτσε κάνει μία ιδιαίτερη μνεία στο ελληνικό έθνος αποδεικνύοντας ότι ο ίδιος είναι πολύ μπροστά από την εποχή του...
Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε το σχετικό χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.
Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».

Πραγματικά προφητικός ο Γερμανός φιλόσοφος για όσους Ευρωπαίους και μη, παριστάνουν τους "φίλους" και τους "βοηθούς" στην Ελλάδα, αποκαλύπτοντας ποιά είναι τα αληθινά ελατήριά τους.

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΜΙΛΑΜΕ;

Για πια Ευρώπη μιλάμε; Σε ποιά Ευρώπη ζούμε πια; Σε ποιά ενωμένη Ευρώπη ελπίζουμε; Και ποιά ενιαία Ευρώπη θέλουμε;
Όλοι μας γινόμαστε τους τελευταίους μήνες μάρτυρες μιας γενικής αναταραχής των λαών της Ευρώπης, ιδίως των κρατών που απαρτίζουν την Ευρωζώνη. Η αναταραχή εκφράζεται είτε με απεργίες, είτε με διαδηλώσεις ειρηνικές(αγανακτισμένοι) ή μη, είτε με αυτοκτονίες που τείνουν να πάρουν ανησυχητικές διαστάσεις. Οι διαφορές ανάμεσα στα κράτη του Βορρά και τα κράτη του Νότου γίνονται όλο και πιο μεγάλες και αγεφύρωτες. Η αυξανόμενη φτώχεια και ανεργία διαλύει όλο και σε περισσότερους, κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Απαισιοδοξία και αδιέξοδα κυριαρχούν αντί για αισιοδοξία και ελπίδα. Το ζοφερό σκηνικό έρχονται να συμπληρώσουν ανάξιες κυβερνήσεις-μαριονέτες σε όλα ανεξαιρέτως τα κράτη, άσχετα αν σε κάποια δείχνουν ότι καταφέρνουν να διατηρήσουν ισχυρή οικονομία. Μπορεί άραγε κάποιος να φανταστεί σε μια ισχυρή οικονομία όπως η Γερμανία, να περιφέρονται το βράδυ αξιοπρεπείς (μέχρι πρότινος) συνταξιούχοι και να ψάχνουν στους κάδους για τροφή; Όχι βέβαια, φαντάζει απίθανο. Κι όμως, όταν ένας συνταξιούχος εργάτης μετά από 35-40 χρόνια εργασίας παίρνει 1000 ευρώ και το ενοίκιο μόνο έχει 600 με 700 ευρώ, άντε να ζήσει με τα υπόλοιπα. Και ας μην αναφερθούμε με παραδείγματα σε χώρες του νότου. Βέβαια υπάρχουν πάντα και οι υψηλόμισθοι, αλλά αυτοί είναι η μειοψηφία.
Ή ποιά είναι η κοινωνική ευαισθησία της πάλαι ποτέ γηραιάς ηπείρου με τις κοινωνικές παροχές που αποτελούσαν οδηγό για όλο τον υπόλοιπο κόσμο; Όταν περικόπτονται επιδόματα ανεργίας, οικογενειακά, συντάξεις αναπηρίας, πολυτέκνων και άλλων ασθενών κοινωνικών ομάδων; Ποιά είναι η φροντίδα για τη παιδεία, όταν περικόπτονται τα κονδύλια και διπλασιάζονται τα δίδακτρα για τά Πανεπιστήμια (Μεγ. Βρεταννία);

Αυτή λοιπόν ήταν η ενωμένη Ευρώπη των λαών, που πιστέψαμε όλοι το 1970 έως και το 2000; Αυτή είναι η Ευρώπη που ονειρεύτηκαν ηγέτες όπως ο H. Schmidt, ο F. Mitteran, o Κ. Καραμανλής, o H. Kohl κ.ά.; Γι αυτή την Ευρώπη αγωνίστηκαν; Σίγουρα όχι. Αυτοί πίστεψαν σε μια Ευρώπη ισότητας, ισονομίας, όπου όλοι θα φρόντιζαν για όλους και που ο κάθε Ευρωπαίος, χωρίς να χάσει την εθνικότητά του, θα αισθανόταν πρώτα Ευρωπαίος κι ύστερα Γάλλος, Γερμανός, Έλληνας ή Ολλανδός. Γι αυτό το όνειρο αγωνίζονταν όλοι οι πρωτεργάτες της Ευρωπαϊκής Ιδέας. Να βρεί η Ευρώπη, που έζησε δύο Παγκοσμίους πολέμους στο έδαφός της, αυτά που την ενώνουν και το κοινό μέλλον.

Τι έγινε όμως; Γιατί εκτροχιάστηκαν αυτές οι ιδέες; Όλα πήραν στραβό δρόμο τη δεκαετία του 1990-2000, όταν οι κυβερνήσεις πολλών ευρωπαϊκών κρατών, παραδόθηκαν κυριολεκτικά στους τραπεζίτες και στα παράγωγά τους όπως οι μεγάλες χρηματοπιστωτικές εταιρείες Goldman Sachs, Morgan Stanley κ.ά. και στους γνωστούς οίκους αξιολόγησης. Με μόνο το προσωπικό κέρδος πούλησαν τους λαούς τους και τους θυσίασαν στους βωμούς του χρήματος και της εξουσίας. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα, όλοι έκαναν ακριβώς το ίδιο. Η επόμενη γενιά προέδρων και πρωθυπουργών μετά το 2000 ήταν πια πειθήνια όργανα αυτών των τραπεζιτών, οι οποίοι είχαν αυξήσει τη δύναμή τους και έπαιζαν το παιχνίδι με δικούς τους όρους.

Οι λαοί το κατάλαβαν κάπως αργά. Αλλά το κατάλαβαν. Και κανείς δε θέλει μια τέτοια Ευρώπη. Μια τέτοια ενωμένη Ευρώπη της πείνας και της εξαθλίωσης των λαών, είναι καταδικασμένη. Αργά ή γρήγορα θα διαλυθεί. Να διαλυθεί όμως και να ξαναρχίσει με εκείνες τις ιδέες που ξεκίνησε κάποτε. Με εκείνα τα θεμέλια του πολιτισμού και της πίστης που θα ανεγείρουν ένα ισχυρό και όμορφο οικοδόμημα, πιστό στις αξίες που δημιούργησε χιλιάδες χρόνια τώρα.        

ΠΟΙΟΙ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Η ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ 1743

Μάγιερ Αμσκελ Ρόθτσιλντ: Ο Γερμανός ιδρυτής της δυναστείας της κόκκινης ασπίδας και των ιδιοκτητών της Ελλάδας που μπορεί να μπλοκάρει ακόμα και απόφαση της Κυβέρνησης!

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Λάζαρου Ελευθεριάδη στο aegeantimes.gr 


  

«Δώσε μου τον έλεγχο των χρημάτων ενός έθνους και δεν με νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόμους», έλεγε τον 18ο αιώνα ο Μάγιερ Άμσκελ Ρόθτσιλντ, μέλος μιας από τις πιο ισχυρές οικονομικά οικογένειες του κόσμου, η οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη γέννηση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Το όνομα τους στα γερμανικά σημαίνει «κόκκινη ασπίδα» και οι ιστορικοί εικάζουν ότι μπορεί να προέρχεται από μια κόκκινη ασπίδα που κρεμόταν στην πύλη του σπιτιού τους, στη Φρανκφούρτη.

Η πρώτη αξιοσημείωτη αναφορά του ονόματος Ρόθτσιλντ, που στο μέλλον θα αποτελέσει βασικό κύτταρο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, ήταν αυτή του Μάγιερ Άμσκελ, που γεννήθηκε το 1743.

Ήταν ένας έμπορος σπάνιων μετάλλων, κερμάτων, αντικών και άλλων αξιοπερίεργων αντικειμένων.

Με καμία κοσμική εκπαίδευση και μόλις ικανός να μιλήσει ή να γράψει την γερμανική γλώσσα, ο κ. Μάγιερ Ρόθτσιλντ (1744-1812), έγινε ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Γερμανία. Ίδρυσε μια δυναστεία τραπεζιτών, οι οποίοι χρηματοδοτούσαν τους πολέμους και τις ιδιοτροπίες των ευγενών και των κυβερνήσεων.

Ο Μάγιερ Άμσκελ Ρόθτσιλντ, ήταν ο γιος του Μωυσή Άμσκελ Ρόθτσιλντ και της Σοένκε Ρόθτσιλντ, και γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας στις 23 Φεβρουαρίου 1744. Ηταν το τέταρτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν ένας αργυραμοιβός και έμπορος στο μεταξωτό ύφασμα. Το επώνυμο προήλθε από το σπίτι όπου ο Ισαάκ Ελκχανάν († 1585) ζούσε στη Φρανκφούρτη. Εκείνη την εποχή, ήταν μια κοινή πρακτική να δίνουν ονόματα στα σπίτια (όπως Λευκό, πλοίων, πράσινο, κλπ.). Τό σπίτι των Ελκχανάν ονομαζόταν «zum Roten Schild» (στη Κόκκινη Ασπίδα), από το οποίο και προήλθε το τελευταίο όνομα Ρόθτσιλντ.

Το 1664, ο εγγονός Ναφθαλί Ισαάκ άφησε την «οικία της Κόκκινης Ασπίδας» και μετακόμισε σε ένα σπίτι το οποίο ονομάζεται «Hinterpfann», που σημαίνει «το σπίτι στο πίσω μέρος της κατσαρόλας», αλλά κράτησε το επώνυμο Ρότσιλντ!!!

Οι Εβραίοι της Φρανκφούρτης ήταν υποχρεωμένοι να ζουν χωριστά από τους χριστιανούς σε ένα στενό δρομάκι που ονομάζεται «Judengasse», ή αλλιώς «αλέα των Εβραίων».

Ο δρόμος ήταν ένα σκοτεινό, και βρώμικο σοκάκι, και μύριζε και ήταν πάντα υπερπλήρες . Οι 3.000 Εβραίοι κάτοικοί του, είχαν «κλειδωθεί» σε αυτό το γκέτο, με χριστιανικές γιορτές, ακόμη και τη νύχτα.

Οι Εβραίοι της Φρανκφούρτης δεν μπορούσαν να μπουν σε ένα δημόσιο κήπο, να επισκεφθούν ένα κατάστημα καφέ, ή να περπατήσουν περισσότερο από δύο τετράγωνα παραπλεύρως του δρόμου.

Παρά το γεγονός ότι τον δέκατο όγδοο αιώνα και σε άλλες γερμανικές πόλεις επιβάλλοντο περιορισμοί σχετικά με τους Εβραίους, σε καμία άλλη πόλη, δεν ήταν τόσο σκληροί όσο εκείνοι της Φρανκφούρτης.

Η Φρανκφούρτη ήταν ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου, με πολλούς τραπεζίτες και χονδρέμπορους. Η πόλη βρισκόταν στο σταυροδρόμι των πέντε διεθνών χερσαίων διαδρομών και καθόταν στις όχθες του ποταμού Main, κοντά στο σημείο όπου συνδέεται με τον Ρήνο. Έτσι η Φρανκφούρτη βρισκόταν σε μια κεντρική τοποθεσία που συνέδεε την Αγγλία, τη Ρωσία και την Ιταλία.

Ο Μάγιερ Άμσκελ Ρόθτσιλντ, παρακολούθησε ένα εβραϊκό σχολείο, που ονομάζεται «Χέντερ», αρχίζοντας από την ηλικία των τριών ή τεσσάρων ετών. Εκεί σπούδασε τα ιερά βιβλία των Εβραίων, την Τορά και το Ταλμούδ.

Μέχρι την ηλικία των επτά ή οκτώ, ο κ. Μάγιερ Άμσκελ Ρόθτσιλντ και οι συμμαθητές του θα είχαν διαβάσει τα πέντε βιβλία του Μωυσή στα εβραϊκά και «Judendeutsch», ένα μείγμα από τα εβραϊκά και τη διάλεκτο της Φρανκφούρτης. (οι Εβραίοι της Φρανκφούρτης δεν μιλούσαν «γίντις»).

Στο σπίτι, του κ. Μάγιερ Άμσκελ Ρόθτσιλντ, όλοι βοηθούσαν στην οικογενειακή επιχείρηση, με θελήματα σε άλλους τοκογλύφους και την ανταλλαγή διαφόρων νομισμάτων, τα οποία ο πατέρας του αντάλλασσε με τοπικά χρήματα.

Το 1775, στην ηλικία των έντεκα, πήγε να σπουδάσει σε εβραϊκό ιεροδιδασκαλείο, στην Γιεσιβά, κοντά στη Νυρεμβέργη. Λίγους μήνες αργότερα, η ευλογιά, έπληξε τη Judengasse.

Ο πατέρας του πέθανε στις 6 Οκτ, 1755. Η μητέρα του πέθανε στις 29 Ιουνίου 1756. Ετσι επέστρεψε στο σπίτι για να ζήσει ορφανός αλλά υπό την κηδεμονία συγγενών του.

Στην ηλικία των 13ών, ο Ρόθτσιλντ πήγε στο Αννόβερο για να μαθητεύσει στην τράπεζα του Γόλφ Τζέικομπ Οπενχάιμ. Οι Οπενχάιμ ήταν Εβραίοι - τραπεζίτες οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τίς διασυνδέσεις των οικογενειών τους, σε όλη την Ευρώπη για να παράσχουν «πίστωση δικαιωμάτων» .Το αντικείμενο της εργασίας για τους Ρόθτσιλντ ήταν να μάθουν, πώς να διεξάγουν εξωτερικό εμπόριο και πώς να χειρίζονται το θέμα με μετρητά ή συναλλαγματικές.

Στο Ανόβερο, έμαθε για σπάνια και παλαιά νομίσματα και μετάλλια, τα οποία οι συλλέκτες συχνά αγόραζαν ως επένδυση. Από την ηλικία των 18 ετών, ήταν ένας εμπειρογνώμονας στον τομέα αυτό και άρχισε να αγοράζει σπάνια νομίσματα της συλλογής του Βον Εστορφ.

Στο τέλος του πολέμου των επτά ετών, το 1763, επέστρεψε στο σπίτι Ρόθτσιλντ στη Φρανκφούρτη.

Μέσω αυτής της επιχείρησης ο Ρόθτσιλντ μπήκε στο πριγκιπάτο του πρίγκιπα Γουλιέλμου, τον μελλοντικό Πρίγκιπα της Έσσης , και κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας. Το 1769, ζήτησε ο Ρόθτσιλντ από τον Γουλιέλμο του Βίλχεμ, τον τίτλο του δικαστικού παράγοντα, ή κορώνα, που σημαίνει ότι είχε πλέον δοσοληψίες με μεγαλύτερα δικαιώματα.

Ο τιμητικός τίτλος επέτρεπε στον Ρόθτσιλντ να κρεμάσει μια ασπίδα διακοσμημένη με τα όπλα της Έσσης στην πόρτα του σπιτιού του.

Ο τίτλος όμως δεν επέτρεπε οποιαδήποτε ειδικά προνόμια. Ο Ρόθτσιλντ ακόμα δεν μπορούσε να αφήσει το Judengasse, και να περπατήσει ελεύθερα τη νύχτα ή τις Κυριακές. Του πήρε 14 χρόνια για να επιτύχει εκείνη την «τιμή»!!!

Στις 29 Αυγούστου 1770, παντρεύτηκε και το 1792, η οικογένεια είχε αυξηθεί, και περιελάμβανε τούς, Αμσκελ, Σολμών, Ναθαναήλ, Μπέλκε, Μπρεινλίνκε, Calmann, Τζούλι, Ενριέττα, και τον Ιακώβ.

Το 1784, στην ηλικία των σαράντα ετών, οι Ρόθτσιλντ ήταν αρκετά εύποροι και αγόρασαν ένα μεγαλύτερο σπίτι στην Judengasse που είχε μέχρι και μια αντλία νερού (εθεωρείτο ότι είναι μια μεγάλη πολυτέλεια εκείνο τον καιρό).

Το 1785, ο πρίγκιπας Γουλιέλμος έγινε ο νέος πρίγκιπας, και ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Ευρώπη.

Ο Ρόθτσιλντ του πούλησε τα κοσμήματά του και καλλιέργησε μια σχέση με τον διευθύνοντα σύμβουλο των εσόδων του Γουλιέλμου.

Ο Γουλιέλμος μέσω των ιδιωτικών επενδύσεων Ρόθτσιλντ, επενδύει, πράγμα το οποίο του απέφερε ένα μεγάλο κέρδος και άρχισε να κάνει λίγο περισσότερες συναλλαγές με τον Ρόθτσιλντ. Οι επόμενες επιχειρηματικές συναλλαγές του ήταν επιτυχείς. Με τη βοήθεια των γιων του, Σολομών και Αμσκελ, η οικογένεια έγινε μια σημαντική εταιρεία χονδρεμπορίας μαλλιού, βαμβακιού και υφασμάτων.

Το 1792, τα στρατεύματα της Γαλλικής Επανάστασης κατέλαβαν την Φρανκφούρτη για έναν χρόνο. Ο Γουλιέλμος δεν μπορούσε να αποφασίσει αν πρέπει να παραμείνει ουδέτερος στον πόλεμο μεταξύ της Γαλλίας και του μεγάλου συνασπισμού της Αγγλίας, της Πρωσίας και της Αυστρίας, ή αν θα πρέπει να ενταχθεί στην συμμαχία. Η επιδότηση των 100.000 στερλινών από την Αγγλία τον έπεισε να συμμετάσχει στο συνασπισμό. Ο Ρόθτσιλντ “έβγαλε” κέρδος με την προεξόφληση των χρημάτων που εισπράχθηκαν από την Αγγλία. Παράλληλα συμβάλλεται με τον αυστριακό στρατό και τον προμηθεύει με σιτάρι, στολές, άλογα και εξοπλισμό.

Το 1796, τα στρατεύματα του Ναπολέοντα έκαναν επίθεση κατά της Φρανκφούρτης, και κατά λάθος πήρε φωτιά η Judengasse αφήνοντας άστεγους περίπου 2.000 κατοίκους.

Οι εκτοπισμένοι Εβραίοι είχαν το δικαίωμα να ζουν στο χριστιανικό μέρος της πόλης για έξι μήνες μόνο. Παρά το γεγονός ότι η Βουλή στην Πράσινη Ασπίδα δεν είχε καταστραφεί, οι Ρόθτσιλντ εκμεταλλεύτηκαν την χαλαρότητα στους νόμους της πόλης, για ενοικίαση χώρου για όλες τις πραμάτειες, έξω από το γκέτο. Την ίδια χρονιά, έκανε συνεργάτες του στην επιχείρηση, τους τρεις μεγαλύτερους γιους του.

Ο Νάθαν Ρότσιλντ ήταν ο πιο προικισμένος από τους γιους του Μάγιερ. Ήταν δημιουργικός, εργατικός και ανεξάρτητος.

Ο Νάθαν ήταν υπεύθυνος για την εισαγωγή προϊόντων από την Αγγλία. Το 1798, η ιστορία συνεχίζεται, και ο Νάθαν αποφάσισε να αγοράσει προϊόντα απευθείας από την Αγγλία, αντί να χρησιμοποιεί μεσάζοντες.

Στην πραγματικότητα, Μάγιερ είχε πάρει την απόφαση να στείλει στην Αγγλία τον Νάθαν. Έτσι ο Rothschild ίδρυσε τό πρώτο του υποκατάστημα στο εξωτερικό.

Το 1800, ο αυτοκράτορας ονομάζει και απονέμει στους Ρόθτσιλντ έναν τίτλο τιμής, που τους έδωσε το δικαίωμα να φέρουν όπλα. Το 1802, ο κ. Ρόθτσιλντ άλλαξε την ορθογραφία του ονόματός του από "Meyer" σε "Mayer".

Ένα χρόνο αργότερα, ο Wilhelm Rothschild διορίστηκε επικεφαλής πράκτορας στο δικαστήριο, η υψηλότερη μορφή του δικαστηρίου την οποίαν κατελάμβανε Εβραίος.

Μέσα στο 1807, ο Ρόθτσιλντ έκανε σχεδόν το σύνολο των διεθνών τραπεζών να έχουν έδρα την Φρανκφούρτη.

Η στρατηγική την οποίαν χρησιμοποίησε, για να αυξήσει τον όγκο της επιχείρησής του ήταν να αποδεχθεί χαμηλότερα κέρδη. Η τράπεζά του έγινε μία από τις μεγαλύτερες στη Φρανκφούρτη. Εκτός από τις τραπεζικές δραστηριότητες, ο κ. Ροθτσιλντ διαπραγματεύεται επίσης υφάσματα, αποικιακά προϊόντα, νομίσματα, αρχαιότητες, και το κρασί.

Η περιουσία του αυξήθηκε, ο κ. Rothschild άρχισε τη διαπραγμάτευση κρατικών δανείων για το πριγκιπάτο, το οποίο επιθυμούσε να δανείσει χρήματα ανώνυμα.

Το 1806, ο Karl von Dalberg έγινε κυβερνήτης της Φρανκφούρτης. Ο Rothschild του χορήγησε δάνεια, τα οποία οι άλλες τράπεζες δεν θα χορηγούσαν. Σε αντάλλαγμα, ζήτησε οι Dalberg να επεκτείνουν τα δικαιώματα της πλήρους ιθαγένειας σε όλους τους Εβραίους.

Στο τέλος του 1806, ο Ναπολέων διέταξε εμπάργκο των αγγλικών αγαθών, που απαγορεύει όλες τις εμπορικές συναλλαγές με την Αγγλία. Οι έμποροι, όπως οι Ρόθτσιλντ ήταν ειδήμονες στο λαθρεμπόριο των εμπορευμάτων απαγορευμένο και έκαναν πολλά χρήματα.

Τον Μάρτιο του 1811, ο Ιακώβ εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ίδρυσε το γαλλικό κλάδο των τραπεζικών εργασιών της οικογένειας.

Ο Ιακώβ έξυπνα κατάφερε να μετακινήσει Αγγλικά χρήματα στο Δούκα του Ουέλινγκτον, ο οποίος πολεμούσε τον Ναπολέοντα στην ήπειρο της Ευρώπης.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1812, ο κ. Rothschild πέθανε στη Φρανκφούρτη, αφήνοντας μια τεράστια επιχειρηματική αυτοκρατορία με τους πέντε γιους του.

Το 1817, οι γιοι του Ρότσιλντ έγιναν ευγενείς από την αυστριακή αυτοκράτορα.
Amschel, Ιακώβ και Calmann άλλαξαν τα ονόματά τους να Anselm, ο Ιάκωβος και ο Carl.

Ο Anselm παρέμεινε επικεφαλής της εταιρείας στον κλάδο της Φρανκφούρτης.

Ο Nathan έμεινε στο Λονδίνο, για να γίνει η πιο επιτυχημένη εταιρεία των Ρότσιλντ. Ο Salomon εγκαταστάθηκε στη Βιέννη και έτρεξε τό αυστριακό υποκατάστημα της επιχείρησης.
Ο Carl μετακόμισε στη Νάπολη, και έγινε ο τραπεζίτης στο βασίλειο Bourbon.

Ο James πήγε πάρα πολύ καλά στο Παρίσι.

Σήμερα, οι απόγονοι έχουν ώς κληροδότημα να διευθύνουν μια οικονομική αυτοκρατορία η οποία καλύπτει όλο τον κόσμο, με υποκαταστήματα στην Ευρώπη, την Αυστραλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Μεξικό, το Ρίο ντε Τζανέιρο, Τόκιο, Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη.

Η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία, επίσης είχε ιδρυθεί με κεφάλαια και κορυφαίων τραπεζιτών του Λονδίνου (μεταξύ των και η περιβόητη οικογένεια των Ρόθτσιλντ) συγκρούσθηκε με την τότε κυβέρνηση, όταν αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει το Δημόσιο κατά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εθνικοποιήθηκε, με διάταξη που επέτρεπε στην κυβέρνηση να ορίζει τη διοίκησή της.

Αυτό το πέρασμα του ελέγχου της Εθνικής στο Δημόσιο δεν εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις των ισχυρών διεθνών οικονομικών κύκλων και των ξένων κυβερνήσεων, οι οποίοι, έκριναν σκόπιμο να ιδρυθεί η ΤτΕ, για να παραμείνει το εκδοτικό προνόμιο υπό διεθνή έλεγχο.

Και αυτός είναι και ο κύριος λόγος για τον οποίον, ο πανίσχυρος τότε εκδότης, Δημήτρης Λαμπράκης, έγινε ο πρώτος ο οποίος, πρότεινε δημόσια (μέσω του «Οικονομικού Ταχυδρόμου») να αφαιρεθεί το εκδοτικό προνόμιο από την Εθνική.

Το γεγονός ότι η Τράπεζα Ελλάδος ανήκε πάντα σε ιδιώτες σημαίνει προφανώς ότι την νομισματική πολιτική στη χώρα μας, την έλεγχαν πάντα ιδιώτες, ενώ με την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη, η χώρα παραιτήθηκε επίσημα πλέον από το δικαίωμα άσκησης εθνικής νομισματικής πολιτικής.

Η άσκηση νομισματικής πολιτικής είναι κυριαρχικό δικαίωμα που ασκεί ένας λαός στα όρια της επικράτειας του. Eίναι το εργαλείο με το οποίο η κυβέρνηση μιας χώρας μπορεί να ελέγξει όλες τις βασικές παραμέτρους της εθνικής της οικονομίας όπως ο πληθωρισμός, η ανεργία και το ισοζύγιο συναλλαγών και έχω την αίσθηση, ότι ελάχιστοι συμπολίτες μας αντιλαμβάνονται πόσο σημαντική είναι η παραίτηση μας από το δικαίωμα αυτό.

Το επιτόκιο, με το οποίο οι εμπορικές τράπεζες μπορούν να δανειστούν χρήματα από την Κεντρική Τράπεζα για να αντεπεξέλθουν σε πρόσκαιρες δυσχέρειες, ονομάζεται προεξοφλητικό επιτόκιο. Ονομάζεται προεξοφλητικό γιατί συνήθως οι εμπορικές τράπεζες δανείζονται χρήματα από την Κεντρική Τράπεζα προεξοφλώντας τις απαιτήσεις τους.

Όταν η Κεντρική Τράπεζα επιθυμεί να περιορίσει την προσφορά χρήματος, μπορεί να αυξήσει το προεξοφλητικό επιτόκιο, οπότε οι εμπορικές τράπεζες γίνονται λιγότερο πρόθυμες να καταφύγουν σ’ αυτήν για δανεισμό και επιπλέον αναγκάζονται να αυξήσουν το επιτόκιο με το οποίο χορηγούν οι ίδιες δάνεια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση της ποσότητας χρήματος που ζητείται για δανεισμό από το κοινό και με τον τρόπο αυτό μειώνεται η ποσότητα χρήματος που διοχετεύεται στην οικονομία. Ο αντίστροφος μηχανισμός λειτουργεί και στην περίπτωση που η Κεντρική Τράπεζα επιθυμεί να αυξήσει την προσφορά χρήματος.

Αυτοί που ελέγχουν την Τράπεζα Ελλάδος, αποφασίζουν για το πόσο χρήμα θα κυκλοφορεί στην Ελλάδα, πόση ανεργία θα έχουμε και πόσο θα είναι το έλλειμμά μας. Αυτός ο κάποιος, με την ανοχή της πολιτικής ολιγαρχίας, ασκεί σήμερα στη χώρα μας "περιοριστική νομισματική πολιτική" με τέτοια ένταση, που η ζήτηση έχει πέσει στο ναδίρ ως αποτέλεσμα του οποίου, οι επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη, η ανεργία να έχει εκτοξευθεί στα ύψη και το χρήμα να έχει γίνει σπάνιο είδος.

Εμείς, μπορούμε να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια ποιος από τους Oλιγάρχες θα εισπράττει το "αζημίωτο", αλλά τον διοικητή της τράπεζας Ελλάδος θα τον επιλέξει το τραπεζικό καρτέλ και θα τον διορίσει χωρίς καν να μας ρωτήσει. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δηλαδή δικό τους παιδί και ένα τέτοιο δικό τους παιδί φτάσαμε να έχουμε και πρωθυπουργό.

Είναι διαφορετική από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία είχε το εκδοτικό προνόμιο χαρτονομισμάτων στην Ελλάδα ως το 1928.

Δικαίωμα ψήφου στις γενικές συνελεύσεις των μετόχων της Τράπεζας της Ελλάδος αποκτούν και ξένοι μέτοχοι της κεντρικής τράπεζας της χώρας, με μια τροποποίηση του καταστατικού που εγκρίθηκε κατά την, 18 Απριλίου 2011, γενική συνέλευση, που θα ήταν μια απλή τυπική διαδικασία, αν δε συνδεόταν με ιστορικά ερωτήματα των τελευταίων οκτώ δεκαετιών, τα οποία, ακόμη και σήμερα για τους περισσότερους Eλληνες παραμένουν αναπάντητα:

Ποιος ελέγχει την κεντρική τράπεζα;

Ποιοι είναι μέτοχοι της Τράπεζας της Ελλάδος ;;;

Γιατί δεν ανακοινώνεται το μετοχολόγιο μιας ιδιωτικής εταιρείας, η οποία ασκεί την νομισματική πολιτική της χώρας ;;;

Η άσκηση δημόσιας πολιτικής πώς για ποιο λόγο ανετέθη σε ιδιώτες ή σε “ανεξάρτητη αρχή” και γιατί δεν την ασκεί το Ελληνικό Δημόσιο ;;;

Μήπως πρέπει να Εθνικοποιηθεί άμεσα η Τράπεζα της Ελλάδος, και να αποτελέσει “μετερίζι” ανάπτυξης για την χώρα ;;;

Με την τροποποίηση στο άρθρο 14, στοιχείο α’, του καταστατικού της ΤτΕ, που εγκρίθηκε στίς 18 Απριλίου του 2011, τροποποιείται μια παράμετρος που θα μπορούσε να εκληφθεί και σαν ιστορικό απολίθωμα, ασυμβίβαστο με τους κανόνες που διέπουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Eνωση.

Ως μια ελάχιστη “ρήτρα διασφάλισης” του εθνικού ελέγχου της ΤτΕ, της τράπεζας που έχει το προνόμιο να εκδίδει νόμισμα στην Ελλάδα από το 1928, και σύμφωνα με την οποίαν, προβλεπόταν ότι δε δικαιούνται να ασκούν τα δικαιώματα ψήφου που τους αναλογούν στη Γενική Συνέλευση των μετόχων «οι μη έχοντες την ελληνική υπηκοότητα». Σημειώνεται, ότι η Τράπεζα της Ελλάδος, παρότι από τους περισσότερους εκλαμβάνεται ως δημόσιος οργανισμός, είναι στην πραγματικότητα μια Ανώνυμη Εταιρεία, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο, στην οποία η συμμετοχή του Δημοσίου δεν ξεπερνά το 9%.

Προβλέπεται και ανώτατο όριο σε αυτή τη συμμετοχή από το καταστατικό της Τράπεζας, το οποίο δεν μπορεί να υπερβεί το ένα τρίτο των μετοχών, ώστε να διασφαλίζεται ότι το Δημόσιο δε θα αποκτήσει ποτέ τον έλεγχο της Tράπεζας.

Επομένως, δικαίωμα ψήφου στις συνελεύσεις αποκτούν πλέον οι υπήκοοι και των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Eνωσης, όπως και οι υπήκοοι των τριών επιπλέον κρατών, που μετέχουν στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, δηλαδή της Νορβηγίας, της Ισλανδίας και του “μυστικοπαθούς φορολογικού παραδείσου”, του Λιχτενστάιν.

Τι σημαίνει αυτή η τροποποίηση στην πράξη; Υποθετικά, οι μέτοχοι της ΤτΕ που προέρχονται από τρίτες χώρες, θα μπορούσαν σε μια γενική συνέλευση, εφόσον έχουν συγκεντρώσει το απαιτούμενο κατά το νόμο ποσοστό συμμετοχής τους, να “μπλοκάρουν”, μια μελλοντική απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης για τον ορισμό του Διοικητή της ΤτΕ, ή μια σειρά άλλων σημαντικών αποφάσεων. Σε απλά Ελληνικά, οι ξένοι μέτοχοι αποκτούν για πρώτη φορά και τυπικά λόγο (επί της ουσίας τον είχαν και πριν την αλλαγή του καταστατικού) για θέματα που ως τώρα ρυθμιζόταν με σχετική ελευθερία από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Κατά τα άλλα, η Τράπεζα που έχει το εκδοτικό προνόμιο, διαχειρίζεται τα κρατικά αποθέματα χρυσού, εποπτεύει τις εμπορικές τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες, διεκπεραιώνει τις συναλλαγές του Δημοσίου και συμβουλεύει την κυβέρνηση για την οικονομική πολιτική, με ενεργό ρόλο και στην εφαρμογή του Mνημονίου, ελέγχεται από μετόχους με συμμετοχή κάτω του 5%, που παραμένουν άγνωστοι.

Η Τράπεζα της Ελλάδος διαχειρίζεται τα αποθέματα του χρυσού της Ελλάδος.Δεν γνωρίζω εάν είναι θεωρητικό το “λεχθέν”, αλλά ειρήσθω εν παρόδω, που βρίσκεται ο Ελληνικός χρυσός τον οποίον κατά νόμο έχει ευθύνη διαχείρισής του η Τράπεζα της Ελλάδος ;;;

Ποιος ελέγχει την έκδοση χαρτονομισμάτων από μία εταιρεία ιδιωτικών συμφερόντων ;;;

ΜΕΣΑ Η ΕΞΩ ΑΠ ΤΗ "ΣΩΤΗΡΙΑ" (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Έτος 2012-σήμερα.
Και επιτέλους ο λαός κλήθηκε να ψηφίσει. Και οι πολίτες ψήφισαν έχοντας πολύ θυμό και θέλοντας να τιμωρήσουν αυτούς που θεωρούν υπεύθυνους για τη σημερινή κατάσταση της χώρας του. Το αποτέλεσμα μετέδωσε αυτό το μήνυμα στους πολιτικούς που κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια τη χώρα. Μη δίνοντας την αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα, οι εκλογές θα επαναληφθούν στις 17 Ιουνίου. Έχοντας υποχωρήσει λίγο η οργή, ο πολίτης καλείται πιο νηφάλιος να διαλέξει ποιό κόμμα και ποιός πολιτικός θα οδηγήσει την Ελλάδα έξω απ τη κρίση, ανακουφίζοντας όσο γίνεται το λαό απ την οικονομική αφαίμαξη και την αθλιότητα που ζει τα τελευταία δύο χρόνια. Όμως δυστυχώς καλείται να διαλέξει ανάμεσα σε πολιτικούς οι οποίοι αποδείχθηκαν πολύ "λίγοι" στις κρίσιμες ως τώρα συγκυρίες. Και αποδείχθηκαν "λίγοι", όχι γιατί δεν "τόπαιξαν μάγκες" απέναντι στους δανειστές ΔΝΤ και Ευρωπαίους, αλλά γιατί δεν είχαν το θάρρος και τη δύναμη να εφαρμόσουν όλα όσα χρειάζονταν τα τελευταία είκοσι χρόνια, ώστε σήμερα τα πράγματα να είναι λίγο πιο εύκολα. 'Ολη τους η ενέργεια καταναλίσκονταν στο πως θα διατηρούνται στην εξουσία και πως θα συσσωρεύουν όσο περισσότερο πλούτο τους ήταν δυνατό, ακόμα και καταστρέφοντας τη πατρίδα τους. Σαν υπάκουα προβατάκια άκουγαν και υπέκυπταν στους βοσκούς τους, που ήξεραν ότι είναι λύκοι, απλώς και μόνο για τη προσωπική πολιτική και οικονομική τους επιβίωση.
Και έρχονται τώρα να μας πουν ότι θα γυρίσουμε πενήντα χρόνια πίσω, αν φύγουμε απ την αγκαλιά της Ευρώπης. Αν φύγουμε, ξέρουν με ακρίβεια να υπολογίσουν πόσα χρόνια γυρίζουμε πίσω. Αν μείνουμε, ξέρουν να μας πουν με ακρίβεια για πόσα χρόνια θα αυτοκτονούμε, μέχρι να βγούμε απ τη κρίση; Άλλος λέει δύο, άλλος τρία, άλλος πέντε και οι πιο απαισιόδοξοι είκοσι. Ξέρουν να μας πουν γιατί βουλιάζει μια Ισπανία ή μια Ιταλία; Γιατί άντε, εμείς είμαστε τεμπέληδες, κλέφτες και λαμόγια. Μια Ισπανία και μια Ιταλία, με βαριές βιομηχανίες και 7πλάσιο πληθυσμό, με εξαγωγές και παραγωγή ασύγκριτη με την Ελλάδα, γιατί βουλιάζουν; Μήπως τους "κολλήσαμε" τεμπελιά; Αστεία πράγματα. Όχι, απλά αυτό είναι το σχέδιο αυτών που θέλουν να "γονατίζουν" οι χώρες, ώστε να καρπώνονται ύστερα τον εθνικό τους πλούτο και το εργατικό δυναμικό τους με όσο δυνατό μικρότερο κόστος.
Και ερχόμαστε στα δια ταύτα. Καλείται ο Ελληνικός λαός να ψηφίσει και πάλι. Να φέρει στην εξουσία όσο το δυνατό λιγότερο χειρότερους πολιτικούς, για να δώσουν έστω μια πιο εφικτή προοπτική. Όχι δημαγωγούς, όπως κάποτε πριν τριάντα χρόνια, που μοίραζαν δανεικά χρήματα και πληρώνουμε τώρα τα σπασμένα. Όχι σε ψηφοθήρες, που γέμισαν το Δημόσιο και τις δημόσιες επιχειρήσεις με υπαλλήλους και μετά τους εκβίαζαν και τους έλεγχαν με τους συνδικαλιστές, που ήταν όργανά τους. Ο πολίτης πρέπει να ψηφίσει νηφάλια, μη ακούγοντας τα φερέφωνα (δημοσιογράφους και ΜΜΕ), σκεπτόμενος πια λύση θα δώσει πραγματικό μέλλον στα παιδιά του. Κρίνοντας ποιός ως τώρα είπε αλήθειες και όχι εκβιασμούς. Χωρίς να σκέφτεται ιδεολογίες και κομματικά μαντριά, ούτε προσωπικό συμφέρον. Ότι γίνει θα γίνει για όλους. Η ιδεολογία είναι μία τώρα: το μέλλον και το συμφέρον όλων και της πατρίδας. Και να καταστήσει σαφές σε όποιον υπόσχεται "λαγούς και πετραχείλια": αν δεν τηρήσει στο έπακρο όσα υπόσχεται και δεν δώσει ασφάλεια και προοπτική στη χώρα και τους πολίτες, θα πρέπει να βρεθεί αντίκρυ στις κάνες των όπλων στα έξη μέτρα για εσχάτη προδοσία!        

Σπύρος Λαβδιώτης: "Αυτά είναι τα βήματα εξόδου απ' την κρίση!"

"Οι τόκοι του 2011 αντιστοιχούν στα έξοδα τεσσάρων υπουργείων! Άμυνας, Υγείας, Παιδείας και Προστασίας του πολίτη.

Η λύση μέσα από το Εθνικό νόμισμα και διαγραφή των δανείων που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από τα νοικοκυριά"

 Ένα από τα πιο αξιότιμα στελέχη της οικονομικής επιστήμης, ο Σπύρος Λαβδιώτης - συγγραφέας του "Ευρώ: Η Θηλιά στον λαιμό της Ελληνικής κοινωνίας" και του "Σεισάχθεια Χρειαζόμαστε έναν νέο Σόλωνα"-  Εξηγεί σε μια πολύ επιμορφωτική συνέντευξη, τα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσει το Ελληνικό Κράτος ώστε να ανακάμψει.
"Φυσικά και η λύση  περνάει μέσα από το εθνικό νόμισμα και την διαγραφή χρεών" τόνισε,  ενώ παρομοίασε την σημερινές οικονομικές τεχνικές, με αυτές τις αρχαίας Ελλάδας.

.

ΜΕΣΑ Η ΕΞΩ ΑΠ ΤΗ "ΣΩΤΗΡΙΑ";

Το δίλλημα μέσα ή έξω απ το ευρώ, πάντα επίκαιρο και απειλητικό δεσπόζει σε όλα τα μέσα ενημέρωσης γραπτά ή τηλεοπτικά. Βομβαρδισμός δηλώσεων και γνωμών, είτε από εξωτερικό είτε από εσωτερικό. Αναλύσεις επί αναλύσεων, δεσμεύσεις ή μη δεσμεύσεις πολιτικών. Σενάρια επί σεναρίων για έξοδο ή παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Μάλιστα το ερώτημα γίνεται πιο τρομοκρατικό όταν τεθεί ως εξής: μέσα στη σωτηρία ή έξω στη καταστροφή; Μέσα στο παράδεισο της ασφάλειας και της προοπτικής ή έξω στη κόλαση της ανασφάλειας και του αβέβαιου μέλλοντος; Οι Κασσάνδρες της πολιτικής και της οικονομίας δίνουν μάλιστα και την εικόνα της χώρας στη κόλαση: το χειμώνα να παγώνουν όλοι μέσα στα σπίτια τους χωρίς πετρέλαιο, να μη κινείται τίποτα αφού δεν θα υπάρχουν καύσιμα, οι άρρωστοι θα πεθαίνουν χωρίς φάρμακα και νοσοκομεία, πείνα αβάσταχτη αφού δεν θα υπάρχουν τρόφιμα, κίνδυνος πολέμου αφού θα είμαστε ανυπεράσπιστοι κλπ. Γενικά μια εικόνα χάους και καταστροφής, που θα έκανε και τον Φάουστ να ανατριχιάσει. Ενώ "μέσα" στο παράδεισο, ζόρικα μεν και με πολλές στερήσεις, αλλά θα λειτουργεί το κράτος, θα υπάρχουν οι παροχές που απολαμβάνουμε τώρα και υπάρχει και κάποιο φως μετά έστω δύο ή τρία ή πέντε χρόνια. Είναι όμως αυτή η αλήθεια; Όλη η αλήθεια και η πραγματικότητα; Άς κάνουμε μια μικρή αναδρομή.

Έτος 1999. Η Ελλάδα προετοιμάζεται για να γίνει μέλος της ευρωζώνης και να υιοθετήσει το ευρώ σε αντικατάσταση του εθνικού της νομίσματος της δραχμής. Τα οικονομικά της δεν της επιτρέπουν κανονικά να συμμετάσχει, λόγω πρωτογενών ελλειμάτων και μεγάλου εξωτερικού χρέους. Η τότε κυβέρνηση αναλαμβάνει τα "μαγικά" και σε συνεργασία με τη Goldman Sachs, καταφέρνει να παρουσιάσει οικονομικά στοιχεία που να επιτρέπουν στη χώρα να μπει στην ευρωζώνη. Πράγματι το 2001 η Ελλάδα υιοθετεί το ευρώ. Οι Ευρωπαίοι μετά από δέκα σχεδόν χρόνια αποκαλύπτουν τα "μαγικά" και δηλώνουν άγνοια γι αυτά. Όπως όμως αποδεικνύεται, όχι μόνο άγνοια δεν είχαν, αλλά και άλλες "ασθενείς" χώρες είχαν "μαγειρεμένους" προϋπολογισμούς. Γιατί λοιπόν τις επέτρεψαν την είσοδο στην ευρωζώνη;

Έτος 2001. Η φούσκα του Χρηματιστήριου σκάει αφήνοντας χιλιάδες νοικοκυριά που "τζόγαραν", στα χρέη. Σημαντικά κεφάλαια των ασφαλιστικών ταμείων χάνονται, αφού η κυβέρνηση τα είχε "παίξει" στις μετοχές. Βέβαια κάποιοι "ημέτεροι" αποκομίζουν τεράστια κέρδη.

Έτος 2004. Με οικονομικά μεγέθη ήδη προβληματικά (εξωτερικό διογκούμενο χρέος) η Ελλάδα αναλαμβάνει τη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων, θέτοντας τη ταφόπλακα της οικονομίας της, ενώ επωφελούνται πλήθος πολυεθνικών εταιρειών, Ευρωπαϊκών και μη. Προσωρινά βέβαια η απασχόληση και η ανάπτυξη παρουσιάζουν άνοδο, με ημερομηνία όμως λήξεως. Φαγοπότι εκατομμυρίων ευρώ στη πλάτη των Ελλήνων φορολογουμένων. Νέα χρέη, νέα δάνεια. 

Έτος 2009. Με προσχεδιασμό (όπως αποδείχθηκε), η τότε κυβέρνηση με πεφωτισμένο και άριστο γνώστη των οικονομικών πρωθυπουργό!, ζητά την οικονομική ενίσχυση του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Αυτό οδηγεί τη χώρα στη παράνομη υπογραφή του πρώτου "Μνημονίου" με επαίσχυντους όρους για την ελληνική πλευρά. Η εφαρμογή του όχι μόνο δε φέρνει αποτέλεσμα, παρά τις αιματηρές όικονομικές θυσίες του λαού, αλλά βυθίζει τη χώρα σε μεγαλύτερη ύφεση και ανεργία.

Έτος 2012. Τρία σχεδόν χρόνια μετά, η αποτυχία του πρώτου Μνημονίου οδηγεί στο "κούρεμα" μέρος των χρεών, καινούργια δανειοδότηση και στη κύρωση ενός δευτέρου Μνημονίου από κυβέρνηση μη νομιμοποιημένη απ τους πολίτες. Τα ασφαλιστικά ταμεία που είχαν ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, με το κούρεμα χάνουν τεράστια ποσά και οδηγούνται σε κατάρρευση Μετά την υπογραφή του μνημονίου η χώρα οδηγείται σε εκλογές, που όμως δε βγάζουν κυβέρνηση. Έπονται επαναληπτικές εκλογές, υπό την απειλή μέσα ή έξω απ την Ευρωζώνη ή αλλιώς κατάργηση ή όχι του Μνημονίου.

Έτος 2012-σήμερα. Ανεργία στο 20% (50% στους νέους κάτω των 25 ετών). Μετανάστες σχεδόν 30.000 Έλληνες μέσα σε ένα χρόνο, στη πλειοψηφία τους νέοι επιστήμονες. Σχεδόν 3 εκατομμύρια πολίτες ή 30% του πληθυσμού κάτω απ το όριο της φτώχειας, με αυξανόμενη τάση. Ένας στους δύο Έλληνες ή 50% των ενεργών πολιτών άδυνατεί να πληρώσει την εφορία του ή το ρεύμα του ή το ενοίκιό του ή τις ασφαλιστικές εισφορές του. Καύσιμα και τρόφιμα στα ύψη, αποδοχές στο πάτο. Πολλοί πέρασαν το χειμώνα (που ήταν και βαρύς φέτος) τυλιγμένοι μέσα στα σπίτια τους με κουβέρτες, έχοντας 13 βαθμούς θερμοκρασία. Όσοι είχαν κάποιο χρηματικό απόθεμα στη Τράπεζα για ώρα ανάγκης, εξανεμίστηκε για να πληρωθούν λογαριασμοί και χαράτσια. Είναι χαρακτηριστικό ότι στους δρόμους δεν έχει πια μποτιλιάρισμα λόγω έλλειψης αυτοκινήτων! Κρούσματα λιποθυμιών παιδιών στα σχολεία λόγω υποσιτισμού! Kαταστήματα και επιχειρήσεις (όχι πολυεθνικές) κλείνουν η μία μετά την άλλη, αφήνοντας κυριολεκτικά στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους. Και όσες κρατιούνται ακόμη είναι καταχρεωμένες εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Και το χειρότερο: πολλές αυτοκτονίες λόγω οικονομικού αδιεξόδου. Αυτό είναι το πρόσωπο της αλήθειας, της σημερινής πραγματικότητας στην Ελλάδα. Όποιος δεν τα βλέπει είτε εθελοτυφλεί είτε ζει εκτός πραγματικότητας.
(Συνεχίζεται)
     

Γιάννης Βαρουφάκης - είναι δυνατή η διαπραγμάτευση του μνημονίου....

Γιάννη  Βαρουφάκης......
.....ναι είναι δυνατή η διαπραγμάτευση του μνημονίου.......... το μνημόνιο δεν βγαίνει με τίποτα.... η Ελλάδα να μην δεχτεί τα δανεικά, και να μάθει να ζει με όσα έχει.....δεν μπορούν να μας διώξουν από το ευρώ...... ο δανεισμός για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών να μην γίνει από την Ελλάδα, αλλά από τον ίδιο τον μηχανισμό "στήριξης" ... και πολλά άλλα.