ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
konstantakopoulos.blogspot.com

Η πραγματικότητα ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας μας, υπογραμμίζει ο μεγάλος γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ, προσθέτοντας: «Η Αποκάλυψη είναι εδώ». Ο Ζακάρ μιλάει για την ανθρωπότητα, αυτά όμως ισχύουν ιδιαίτερα στη σημερινή Ελλάδα.
Η Ελλάδα ως κράτος, κοινωνία, πιθανώς και έθνος, βρίσκεται ήδη σε τροχιά θανάτου. Μην πιστεύετε όσους λένε ότι ποτέ δεν πεθαίνει. ‘Όταν ακούτε τέτοιες ανοησίες, σημαίνει υπαρκτό κίνδυνο και απουσία σπουδαίων τρόπων αντιμετώπισης.
Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί, λένε τα μνημονιακά κόμματα, εννοώντας να κυβερνηθεί από τα ίδια και πίσω τους την τρόικα. Για να κυβερνηθεί όμως πρέπει να υπάρχει. Τα Μνημόνια και οι Δανειακές ορίζουν την ελληνική δίνη θανάτου. Η Ελλάδα, μένοντας στην τροχιά, θα πεθάνει (αφού προηγουμένως αποβληθεί από την ευρωζώνη ή/και χάσει την ήδη παραπαίουσα δημοκρατία της).

Δεν θέλουν να κερδίσουν

Οι εκλογές είτε θα αφοπλίσουν την Ελλάδα και πολιτικά, αφού αφοπλίστηκε οικονομικά (Μνημόνιο) και νομικά (Δανειακή), είτε θα της επιτρέψουν να αρχίσει τη συγκρότηση της απάντησής της στην καταστροφή που υπέστη και την ακόμα μεγαλύτερη που προαναγγέλλεται.
Ακόμα μεγαλύτερη από την αντικειμενική άλλωστε , είναι η ηθικο-ψυχολογική σημασία των εκλογών. Λαός που δεν αντιστέκεται πεθαίνει, λαός που αντιστέκεται μπορεί να ηττηθεί, αλλά θα ξανασηκωθεί. Γι’ αυτό κι έχει τεράστια, εθνική σημασία να ψηφίσουν οι ‘Ελληνες, και να ψηφίσουν αντιμνημονιακά, κόμματα με ελπίδα εισόδου στη Βουλή (ώστε να μην ενισχύσει η ψήφος τους το Μνημόνιο) παρόλες τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις τους για τα κόμματα του «αντιμνημονίου». Δίνοντάς τους άλλωστε ποσοστό, οι ψηφοφόροι τα υποχρεώνουν να πάρουν τις ευθύνες τους.
Αν κάτι βέβαια ενώνει σήμερα τη μεγάλη πλειοψηφία του αστικού πολιτικού κόσμου και τη μεγάλη πλειοψηφία της ηγεσίας των «αντιμνημονιακών», όπως και την ίδια την τρόικα, είναι ο απίστευτος τρόμος μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσουν τις εκλογές τα κόμματα του Μνημονίου και να τις κερδίσουν οι «αντιμνημονιακοί». Γι’ αυτό κάνουν ότι μπορούν, ότι περνάει από το χέρι τους για να μη συμβεί αυτό. Ορισμένοι «αντιμνημονιακοί» της αριστεράς έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κλείνουν στα συρτάρια τους δημοσκοπήσεις που δείχνουν ένα «μέτωπο αριστεράς και αντιμνημονιακής κεντροαριστεράς» χωρίς το ΚΚΕ να παίρνει πάνω από 20% προτού καν συμπηχθεί, δηλαδή να ξεκινάει από 20%, ένα μέτωπο με το ΚΚΕ να ξεκινάει από το 40%! Τέτοιο φόβο και πανικό προκαλεί στις ηγεσίες η πιθανότητα να κερδίσουν!

Εδώ και δύο χρόνια, ο Περισσός κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να μη μπει στον δρόμο του μνημονίου. Η «ΔΗΜΑΡ» του κ. Κουβέλη δηλώνει δεσμευμένη από Μνημόνια και Δανειακές. Οι υπόλοιποι όμως, τι ακριβώς κάνουν και γιατί;
Τον Φεβρουάριο, συνέπηξαν το μέτωπο «ΕΛΑΔΑ» στο ‘Ιδρυμα Κακογιάννη. Που ακριβώς βρίσκεται τώρα; Γιατί το έστειλαν σε υποχρεωτικό ύπνο; Τι σημαίνει το ευρύτατο αντιμνημονιακό μέτωπο που λεκτικά επαγγέλλονται ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, συνεργασία με κάνα-δύο διαφωνήσαντες (όχι πάντα εγκαίρως) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ;
Ο ΣΥΝ περηφανεύεται γιατί στις δημοσκοπήσεις οι ‘Ελληνες απαντάνε ότι ο αρχηγός του, ο Αλέξης Τσίπρας, κάνει την καλύτερη αντιπολίτευση στις μνημονιακές κυβερνήσεις. Την κάνει όντως, οι εμπνευσμένες αγορεύσεις του έσωσαν την τιμή του κοινοβουλίου και απέδειξαν την τεράστια δυνητική εμβέλεια μιας αριστεράς απελευθερωμένης από το γραφειοκρατικό βούρκο. Η απάντηση είναι σωστή, το ερώτημα όμως είναι λάθος. Δεν χρειαζόμαστε καλή αντιπολίτευση στην καταστροφή. Χρειαζόμαστε διακοπή της καταστροφής.

Αριστερά και Καμμένος

‘Οποιος χτίζει φρούρια φυλακίζεται στα τείχη τους, έγραψε ο Μακιαβέλλι. Η αριστερά, ανήμπορη/απρόθυμη η ίδια να ενωθεί, πολύ περισσότερο προτιμά, και εν μέρει το κατάφερε να «παρκάρει» τον Καμμένο στη δεξιά, ώστε να βρίσκει μετά δικαιολογίες μη-συνεργασίας. Εν μέρει το πέτυχε, από τη στιγμή που ο Καμμένος δέχτηκε στο κόμμα του βουλευτές που υπερψήφισαν την κυβέρνηση Παπαδήμου και των οποίων δηλώσεις εγείρουν ερωτηματικά ως προς τη μετεκλογική στάση.
Το να συζητάς Μακιαβέλλι ή πολιτική στρατηγική στην Ελλάδα, μοιάζει ενίοτε σα να παίζεις Ενάτη του Μπετόβεν σε κωφάλαλους. Θα περίμενε κανείς οι αντιμνημονιακοί νάχουνε φωνάξει τα καλύτερα μυαλά της χώρας, να τα κλείνανε σε ένα δωμάτιο, με ένα πιστόλι στον κρόταφο, να τους ξεζουμίζανε, να φωνάξουνε και βοήθεια απέξω, να φτιάξουνε μια όσο καλύτερη και πιο αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση στην κατάσταση πούναι η χώρα. Θα περίμενε να είχε ήδη φτάσει η πρότασή τους, με μια μπροσούρα 50-100 σελίδων, σε όλα τα ελληνικά σπίτια. Θα περίμενε νάχουν οργώσει την υφήλιο σε αναζήτηση στηριγμάτων. Νάχουν θέσει τις οργανώσεις τους σε κατάσταση μάχης, για τον πόλεμο που κηρύχτηκε εδώ και δύο χρόνια στον ελληνικό λαό.

Τι κάνανε; Συζητάγανε μεταξύ τους επί μήνες, για να μην παρουσιάσουν τίποτα τελικά και να λένε όλοι τώρα «προσπαθήσαμε να τους ενώσουμε αλλά δεν τα καταφέραμε». Πως δεν τα κατάφεραν, αν όλοι το προσπαθούσαν;

Ποτέ δεν είναι αργά

Ποτέ δεν είναι αργά για να αποτραπεί μια τεράστια εθνική καταστροφή ante portas, που μόνο τα όρια της φαντασίας, οι μηχανισμοί ψυχικής αυτοπροστασίας και το πιο επεξεργασμένο σχέδιο πλύσης εγκεφάλου στην ιστορία, μας εμποδίζουν να τη σταματήσουμε τώρα και όχι αύριο. Το 1989, ΚΚΕ και Συνασπισμός δεν βρήκαν εμπόδια αρκετά μεγάλα να αποτρέψουν μια συμμαχία με τον Μητσοτάκη εναντίον του ΠΑΣΟΚ. Ποιά είναι σήμερα τα εμπόδια για να σχηματισθεί τώρα, ένα ευρύτατο μέτωπο, με αξιόπιστο πρόγραμμα, για μια κυβέρνηση Ειδικού Σκοπού, που θα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του συνόλου των δεσμεύσεων που ανέλαβε η χώρα, χρησιμοποιώντας τα τεράστια πολιτικά και θεσμικά όπλα που της παρέχει η συμμετοχή της στην ευρωζώνη, όπως και όλα τα όπλα και χαρτιά της, περιλαμβανομένου του γεωπολιτικού; Μια τέτοια κυβέρνηση θα εμψύχωνε και θα κινητοποιούσε τον ελληνικό λαό, θα έπαιρνε άμεσα μέτρα διακοπής της οικονομικής καταστροφής και ελέγχου της χρηματοδότησης της οικονομίας, θα έθετε ως πρώτη προτεραιότητα «Ούτε ένας ‘Ελληνας χωρίς φαί, ούτε ένας ‘Ελληνας χωρίς στέγη και φάρμακα». Θα απευθυνόταν στους λαούς της Ευρώπης και στις κυβερνήσεις των δυνάμεων που επιθυμούν να διατηρήσουν τον έλεγχο της Ελλάδας ή την ομαλή λειτουργία της ΕΕ.
Θα μας πείτε ίσως «γίνονται αυτά;». Ασφαλώς και ναι, θα σας απαντούσαμε, όσο όμως αργεί η έλλογη απάντηση της Ελλάδας στο πρόγραμμα της καταστροφής της, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να αρθρωθεί. Η ΕΕ είναι μια δομή εξαιρετικά ισχυρή, από τη μια, αλλά και εξαιρετικά τρωτή από την άλλη, ως πολυεθνική. Στηρίζεται κυρίως σε ένα πλέγμα συνθηκών και θα κινδυνεύσει με κατάρρευση αν αρχίσει να τις παραβιάζει. Ακόμη και σήμερα, και παρόλο που το χρέος έχει μετατραπεί υποχρεωτικά σε ευρώ, καταργώντας το σημαντικότερο πλεονέκτημα μιας εξόδου από την ευρωζώνη, η ελληνική ψήφος είναι απαραίτητη για όλες τις αποφάσεις της ευρωζώνης και τουλάχιστο τις μισές της ΕΕ. Η Αθήνα μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της άδειας καρέκλας του Ντε Γκωλ, μπορεί να θέσει πολύ έντονα το ζήτημα της λεηλασίας της χώρας μέσω της διαφθοράς, των γερμανικών αποζημιώσεων, ακόμα και να απειλήσει με διακοπή της παροχής στρατηγικής σημασίας διευκολύνσεων προς τη δυτική συμμαχία. Προτού βεβαίως τα πράξει όλα αυτά θα επιχειρήσει να διαπραγματευθεί με τους εταίρους της για να μη φτάσει στη σύγκρουση, θα αναζητήσει ευρύτερες συμμαχίες, θα πει στο Ισραήλ, που θέλει τα πάντα σε Ελλάδα και Κύπρο, χωρίς να δίνει τίποτα, να ασκήσει την τεράστια επιρροή του στην ΕΕ και τις μεγάλες τράπεζες, ή θα πάει στον Πούτιν να συζητήσει. Στο εσωτερικό θα λάβει άμεσα μέτρα αναδιανομής του πλούτου και θα αναζητήσει δραστήρια το μαύρο χρήμα έξω.

Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. Η εναλλακτική όμως είναι η αποδοχή του θανάτου μας. Εμείς πάντως δεν διακρίνουμε άλλο τρόπο σωτηρίας της χώρας. Αν κάποιος ξέρει άλλο, ας μας τον πει.

Γέρων Ολιγαρχικός "Ύμνος στην Δημοκρατία"

Το παρακάτω κείμενο είναι αυτονόητο, ότι δεν προσπαθεί να μιλήσει για μίμηση πράξεων ή θεσμών, λόγων, πολιτειών, ηθών κ.λ.π των περασμένων καιρών, αλλά να δείξη ότι ο δικός τους τρόπος σκέψης και βίωσης του «Πολιτικού» μπορεί να γίνει οδηγός μας – σε όσους έχουν τη βούληση και την τόλμη να μπουν στην ουσία των λόγων και όχι στο κέλυφος και τη φράση του μόνο.


«Όσο για το πολίτευμα των Αθηναίων δεν τους επαινώ που διάλεξαν τέτοιου είδους πολίτευμα, και τούτο για τον εξής λόγο, ότι διαλέγοντας το θεώρησαν ότι οι κατώ­τεροι ενεργούν πιο σωστά από τους άξιους. Γι' αυτό τον λόγο, λοιπόν, δεν τους επαινώ. Αλλά αφού έκαναν την επιλογή τους αυτή, θα ιστορήσω πώς προστατεύουν απο­τελεσματικά το πολίτευμα τους και πώς χειρίζονται κα­λά τα άλλα ζητήματα τους , πράγμα για το οποίο φαίνον­ται στους άλλους Έλληνες αξιοκατάκριτοι. Πρώτα θα πω το εξής. Ότι στην Αθήνα είναι δίκαιο οι φτωχοί και ο λαός να έχουν περισσότερη εξουσία από τους ευπατρίδες και τους πλουσίους και τούτο επειδή ο λαός είναι εκείνος που επανδρώνει τον στόλο και εξασφα­λίζει στην πολιτεία τη δύναμη της.

Έπειτα εκείνο με το οποίο απορούν μερικοί, ότι παντού, πια, προτιμούν να εμπιστεύονται την εξουσία στους κα­τωτέρους, τους φτωχούς και τους ανθρώπους λαϊκής προ­ελεύσεως παρά στους ευυπόληπτους, με αυτό ακριβώς είναι φανερό ότι προφυλάσσουν τη δημοκρατία. Γιατί όσο οι φτωχοί, οι λαϊκής προελεύσεως και οι κατώτεροι προ­κόβουν και πληθαίνουν, τόσο στηρίζουν τη δημοκρατία. Αν όμως προκόβουν οι πλούσιοι και οι ευυπόληπτοι, τότε οι δημοκρατικοί ενισχύουν τους αντιπάλους τους.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι θα έπρεπε να μην αφή νουν τους πάντες να μιλούν στην Εκκλησία του Δήμου ή να είναι μέλη της βουλής, αλλά μόνο τους ικανότερους και τους αξιότερους. Αλλά και σ' αυτό ενεργούν άριστα αφή­νοντας και τους ανάξιους να αγορεύουν, γιατί αν μόνο οι έντιμοι πολίτες μιλούσαν και έπαιρναν αποφάσεις τούτο θα ήταν ευνοϊκό για τους ανθρώπους της δικής τους τάξης αλλά ασύμφορο για τον λαό. Ενώ όπως έχουν τώρα τα πράγματα, όποιος θέλει σηκώνεται και μιλάει και, άν­θρωπος του λαού, βρίσκει τι είναι συμφέρον για τον εαυ­τό του και τους ομοίους του.

Αλλά θα πει κανείς: πώς ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπο­ρούσε να ξέρει τι είναι συμφέρον για τον εαυτό του και για τον λαό; Ξέρουν όμως οι Αθηναίοι ότι η αμάθεια του και η χαμηλή του καταγωγή αλλά και η καλή του πρόθε­ση είναι επωφελέστερη από την αρετή, τη γνώση αλλά και την κακή πρόθεση του χρηστού πολίτη. Ασφαλώς με τέτοιου είδους μεθόδους δεν δημιουργείται το άριστο πολίτευμα, αλλά με αυτόν κυρίως τον τρόπο προστατεύεται η δημοκρατία. Γιατί ο λαός δεν θέλει να μην έχει δικαιώματα σε μια ευνομούμενη πολιτεία, αλλά θέλει να είναι ελεύθερος και να έχει την εξουσία. Όσο για την κακοδιοίκηση λίγο τον μέλει, γιατί εκείνο που εσύ νομίζεις ότι δεν είναι ευνομία, από αυτό ακριβώς αν­τλεί ο λαός τη δύναμη του και είναι ελεύθερος. Αν αναζητείς την ευνομία, θα δεις πρώτα ότι οι επιδεξιό­τεροι έχουν κάνει τους νόμους για το δικό τους συμφέρον. 'Υστερα ότι οι χρηστοί πολίτες τιμωρούν τους κακούς, ότι οι χρηστοί θα αποφασίζουν για την πολιτεία και δεν θα αφήνουν ανθρώπους έξαλλους να παίρνουν μέρος στις α­ποφάσεις ούτε να αγορεύουν ούτε καν να πηγαίνουν στην Εκκλησία του Δήμου. Αλλά με τις ορθές αυτές ενέργειες γρήγορα θα έπεφτε ο λαός σε κατάσταση δουλείας.»
(Άγγ. Βλάχος, Εστία 1980)

«Το κείμενο αυτό είχε αποδοθεί στον Ξενοφώντα, αλλά πιθανό­τατα άλλος είναι ο συγγραφέας του. Και μ' όλο που αντιστρατεύεται ρητά τη δημοκρατία, η αντικειμενική περιγραφή της αθηναϊκής πολι­τείας που δίνει, γίνεται θαυμαστικός έπαινος της.»

ΣΕ "ΣΦΑΓΗ" ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΤΥΧΟΝ ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΗ ΤΩΝ "ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ"

«Όταν αφήνεις το λαό να πεθαίνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις στον κατάλληλο καιρό εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι σα να λες ότι θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει»

Δ. Γληνός, «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κατερχόμενες σε ενιαίο εκλογικό μέτωπο, οι δυνάμεις που δηλώνουν ότι τάσσονται κατά του μνημονίου, που εκτιμούν ως καταστροφική την πορεία στην οποία μπήκε η χώρα και ζητούν την αλλαγή της, όχι μόνο θα βγουν πρώτο κόμμα και θα σχηματίσουν κυβέρνηση, αλλά πιθανώς θα αγγίξουν την απαραίτητη για την αλλαγή του Συντάγματος κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Κάτι τέτοιο είναι απολύτως εφικτό, το λέει η κοινή λογική, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις απέναντι ένα απολύτως χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα, όταν για τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι ήδη βιωμένη εμπειρία η καταστροφή που επιφέρει το μνημόνιο και η ακόμα μεγαλύτερη που προαναγγέλλει. Αυτό καταγράφει η δυναμική των δημοσκοπήσεων που έχουν στα χέρια τους και αποκρύπτουν ή υποβαθμίζουν, για λόγους που οι ίδιες γνωρίζουν, οι ηγεσίες των λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων.

Ακόμα και αν μια τέτοια κάθοδος δεν είναι εφικτή, σε ότι αφορά το σύνολο των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων, είναι φανερό ότι είναι εφικτή τουλάχιστον η κάθοδος όσων δυνάμεων π.χ. εντάχθηκαν ήδη ή εξεδήλωσαν την επιθυμία να ενταχθούν στο σχήμα ΕΛΑΔΑ. Αφού μπορούν και συνεργάζονται για δράσεις αλληλεγγύης και αντίστασης κατά του Μνημονίου, προφανώς δεν υπάρχει κανένας ουσιώδης πολιτικός λόγος που να εμποδίζει αυτές τις δυνάμεις να κατέβουν ενωμένες στις εκλογές, προσφέροντας στον ελληνικό λαό τη μόνη ρεαλιστική δυνατότητα να ανακόψει την καταστροφή του και να νικήσει.

Θέλουν να κερδίσουν;

Στη διάρκεια πολύμηνων «άτυπων» επαφών, ζυμώσεων και διαπραγματεύσεων διαπιστώθηκε πρακτικά η «σχεδόν» δυνατότητα επίτευξης αυτής της σύγκλισης της μεγάλης πλειοψηφίας των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Κανένας σπουδαίος πολιτικός λόγος δεν ανέκυψε, που να την καθιστά αδύνατη. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτές οι επαφές, οι «ζυμώσεις» και οι διαπραγματεύσεις δεν είχαν άλλο σκοπό παρά να παραπλανήσουν τα στελέχη, τα μέλη και τους οπαδούς, ώστε οι ηγέτες να ροκανίσουν το χρόνο, να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι «κάτι γίνεται» και να φτάσουμε πιο άνετα στην άρνηση κάθε συνεργασίας, ή στον περιορισμό της στο απολύτως απαραίτητο στο πάρα πέντε, ώστε να μην δοθεί χρόνος σε μια «βάση», που κρατήθηκε επιμελώς στο σκοτάδι και επιθυμεί διακαώς το ευρύτερο δυνατό μέτωπο κατά της τρόικας και των κομμάτων-εργαλείων της, να αντιδράσει.

Μπορεί να μην είναι έτσι. Αν δεν είναι, οι συμμετέχοντες σε αυτές τις διαπραγματεύσεις δεν έχουν παρά να ενημερώσουν αναλυτικά τα μέλη τους και τον ελληνικό λαό γιατί δεν κατέστη έως τώρα εφικτή η ευρύτερη δυνατή συνεργασία, και εκλογική, των αντιμνημονιακών δυνάμεων.

‘Ενας νικηφόρος δρόμος

ΣΟΦΟΚΛΗΣ. Αθηναίος τραγικός ποιητής (496-406/5)

..."Kαι αν δεν λέω πράγματα ευχάριστα
λυπάμαι, είπα όμως το σωστό....."

..."Αν εδώ ακόμα βασιλέψεις, κάλλιο
να κυβερνάς λαό, παρά άδεια χώρα '
,γιατί ούτε κάστρο, οΰτε καράβι αξίζει,
αν είναι έρμο, χωρίς ανθρώπους μέσα...."

..."Πλούτε και βασιλεία, τέχνη απ' τις τέχνες
η πιο αψηλή, σε μια ζωή όλο πάθη,
πόσος φωλιάζει εντός σας μαύρος φθόνος..."

..."Μόνο ο χρόνος τον δίκιον άντρα δείχνει,
μα τον κακό και σε μια μέρα νιώθεις..."

..."θράσος γεννά τους τυράννους.
θράσος, που αν φουσκώσει μάταια με ό,τι
άκαιρο είναι κι ανώφελο, κι ανέβει
στην πιο αψηλή κορφή,θα πέσει
σε γκρεμό βαθύ, εκεί όπου τα πόδια
τη γη δεν αγγίζουνε...."

.."Πιότερο ο πόνος θλίβει, αν φανεί πως τον διάλεξες ο ίδιος...."

..."Για όσα να γίνονται άπρεπο είναι, ας μη μιλούμε.

.."Φυλάγεσαι σαν πράττεις έργο μέγα...."

                                                                                                 (Φ. Πολίτης ,Εστία 1936)



...."Όποιος στο σπίτι τύραννου βάζει το πόδι του, σκλάβος του είναι,
κι ας ήταν -όταν ήρθε— λεύτερος.
(ο ΖΗΝΩΝ μετέγραψε –διόρθωσε- τον δεύτερο στίχο έτσι)
...δεν είναι σκλάβος, αν έρθει λεύτερος..."
                                                                (Α. Κουτσούρας, Ζαχαρόπουλος 1957)

PSI - ΠΑΝΤΟΤΕΙΝΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

Το PSI (ανταλλαγή ομολόγων με νέα κουρεμένης αξίας) ολοκληρώθηκε. Οι πρωταγωνιστές του "κουρέματος" του πλασματικού χρέους της Ελλάδας πανηγυρίζουν. Οι δανειστές, τοκογλύφοι και ξένοι "επενδυτές" με το δίκιο τους. Γιατί αφ ενός μεν επιτυγχάνουν σε βάθος αρκετών χρόνων να επιβάλουν τις δικές τους οικονομικές  απαιτήσεις στο Ελληνικό Κράτος όσον αφορά μισθολογικές αμοιβές, ασφαλιστικό, υγεία, ξεπούλημα εθνικών πόρων όπως αυτοί το επιθυμούσαν, αφ ετέρου δεσμεύουν με καινούργιο χρέος ρυθμιζόμενο πλέον με το αγγλικό δίκαιο κι όχι με το ελληνικό και επί πλέον ενεργοποίησαν και τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) ώστε να αποζημιωθούν για τα χαμένα τους. Επί πλέον εξασφάλισαν τη χρηματοδότηση των τραπεζών τους με 50 δις από το δάνειο των 130 δις, που θα αποπληρώσει βέβαια το Κράτος δηλ. οι σημερινοί πολίτες και τα εγγόνια τους! Δίκαια λοιπόν οι πανηγυρισμοί τους, γιατί σε περίπτωση στάσης πληρωμών από μεριά της Ελλάδας, θα τα έχαναν όλα. Ήδη δεν πρόλαβε να ανακοινωθεί η ολοκλήρωση του PSI και ανακοινώθηκε παραγγελία φωτοβολταϊκών, τεραστίων οικονομικών διαστάσεων, από γερμανική εταιρεία τα οποία θα τοποθετηθούν σε Λάρισα, Πελοπόννησο και νοτιοδυτική Θεσσαλονίκη. Η μετοχή της εταιρείας εκτινάχθηκε στο 7% συν, μόλις ανακοινώθηκε η παραγγελία. Τα φωτοβολταϊκά βέβαια θα κατασκευασθούν σε γερμανικά εργοστάσια, όπου θα δουλεύουν γερμανοί εργάτες με διπλάσιες αμοιβές απ ότι οι έλληνες οι οποίοι θα συνεισφέρουν και στα ασφαλιστικά τους ταμεία και στη μείωση της ανεργίας στη Γερμανία. Την επίβλεψη και τη τεχνογνωσία για τις εγκαταστάσεις θα την έχουν πάλι Γερμανοί. Οι Έλληνες που θα δουλεύουν υπό τις εντολές τους θα αμοίβονται με 400 ευρώ το μήνα μικτά!

Οι δικοί μας όμως πολιτικοί, γιατί πανηγυρίζουν; Μα είναι απλό. Έσωσαν τη χώρα απ τη χρεοκοπία και την έξοδο απ την ευρωζώνη. Κουβάλησαν δύο χρόνια τώρα τέτοιο βάρος στις πλάτες τους, που κόντεψαν να κλατάρουν! Είναι ήρωες! Οι ήρωες του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών, του1821, των Βαλκανικών πολέμων, του 1940, είναι απλά ανθρωπάρια μπροστά τους. Η 12η Μαρτίου πρέπει να ανακηρυχθεί Εθνική εορτή με το όνομα PSI - η αναγέννηση ενός Έθνους και να γίνονται παρελάσεις και πανηγυρισμοί στα χρόνια που θάρθουν. Ανδριάντες των ηρώων αυτών πρέπει να στηθούν σε πλατείες, πάρκα, Πανεπιστήμια για να βλέπουν οι τουρίστες και να γνωρίζουν οι επερχόμενες γενεές σε ποιούς οφείλουν την ύπαρξή τους! Να καταθέτουν στεφάνια και να παραδειγματίζονται οι μελλοντικοί πολιτικοί απ την αυτοθυσία αυτών των ηρώων. Μακάρι, ειλικρινά, να ήταν έτσι. Όμως η αλήθεια είναι άλλη:

Το μη βιώσιμο πλασματικό χρέος της Ελλάδας ήταν 340 δις ευρώ. "Κουρεύτηκαν" 100 δις ευρώ, άρα έμειναν 240 δις. Ως εδώ καλά. Το νέο δάνειο είναι 130 δις. Άρα: 240 +130=370 δις. Αφού τα 340 δις δεν ήταν βιώσιμο, πως θα είναι τα 370 δις; Με ανάπτυξη λένε. Πολύ ωραία. Γιατί η ανάπτυξη δεν έγινε πριν 2 χρόνια με το παλιό χρέος και θα γίνει τώρα; Γιατί έπρεπε να μπούμε στην επιτήρηση του ΔΝΤ πριν 2 χρόνια; Γιατί έπρεπε και πρέπει να εφαρμοστούν όλα τα απάνθρωπα μέτρα; Μα ρε παιδάκι μου, τι φωστήρες πολιτικούς έχουμε. Για όλα έχουν έτοιμη την απάντηση: Συγγνώμη, κάναμε λάθος! ΛΑΘΟΣ! Ναι, καλά ακούσατε ΛΑΘΟΣ! Λάθος η διόγκωση κατά 3% του χρέους. Λάθος η συννενόηση με το ΔΝΤ 2 μήνες πριν τις εκλογές του 2009. Λάθος που δε δανειστήκαμε τότε που μπορούσαμε με επιτόκια 2 και 3%. Λάθος το Χρηματιστήριο, τα υποβρύχια, η Siemens, το Βατοπαίδι. Λάθος το ποντάρισμα στη χρεοκοπία της χώρας.  Λάθος η μη χάραξη της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στη Κρήτη. Λάθος τα μέτρα που φτάνουν τους πολίτες στην αυτοκτονία, στα εμφράγματα και στα εγκεφαλικά. Λάθος τα χαράτσια στην ιδιοκατοίκηση για να πάρουν τα σπίτια μας ξένες μεσιτικές εταιρείες που ήδη δραστηριοποιούνται στη χώρα και περιμένουν. Όλα ένα μεγάλο λάθος.

Όχι αγαπητοί μας πολιτικοί. Αν αυτά είναι απλά λάθος, τότε είναι όλα απ το 1980, ένα λάθος. Γιατί από τότε είστε οι ίδιοι. Ίδιοι κι απαράλλακτοι. Εσείς μας καταστρέψατε, είτε με τη βλακεία, είτε με τη προδοσία. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου.  Και το μεγαλύτερο λάθος είναι το ότι σας ψηφίζαμε, ελπίζοντας κάθε φορά και πιστεύοντας ότι θα αγαπήστε επιτέλους αυτή την έρμη την Ελλάδα μας. Όμως η ελπίδα τώρα πέθανε οριστικά. Δεν σας πιστεύει πλέον κανείς, δεν ελπίζει πλέον κανείς σε σας. Ήδη σαπίζετε. Και το μοναδικό αυτό λάθος θα διορθωθεί στις επόμενες εκλογές...          

Greek economist Yanis Varoufakis on Greek economic problems (20Feb12)

Greek economist Yanis Varoufakis talks about the troubles in the Greek economy, and suggests possible solutions - none of which are actual solutions.

Recorded from Channel 4 News, 20 February 2012.

ΠΡΟΔΟΣΙΑ - ΣΟΚ . ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Aν η γλώσσα περιγραφει την σκέψη τοτε είναι πολύ λίγα αυτα τα οποία θαήθελε να εκφρασει κανείς για αυτά που ψήφισαν οι προδότες μας. Αλλωστε η λέξη προδοσία έχει την εξής ερμηνεία,

προδοσία

Με τον όρο προδοσία, εκ του ρήματος προδίδω, χαρακτηρίζεται γενικότερα η οποιαδήποτε αθέτηση υποχρεώσεων έναντι διαπιστευμένων μέσα σε μια σχέση κοινωνική, μεταξύ ατόμων, ή οργανώσεων, ή μεταξύ και αυτών τούτων, ατόμων και οργανώσεων, ή ακόμα και σε διεθνείς σχέσεις, μεταξύ κυβερνήσεων συμμάχων χωρών, π.χ. προδοσία φίλων, συνεταίρων, σωματείων, συμβαλλομένων εταιρειών, ή μελών ή υπαλλήλων μετ΄ αυτών κ.λπ..

Κύρια αιτία μιας τέτοιας εκδήλωσης είναι η ηθική κατωτερότητα που μπορεί να οφείλεται σε βαθύτερα αίτια ψυχολογικής σύγκρουσης και που μπορεί να προβάλλεται, κατά τον δράστη, είτε ως εκδίκηση, είτε για διάφορους άλλους ιδιοτελείς σκοπούς π.χ. η «προδοσία του Ιούδα» για «τριάκοντα αργύρια».

• Αυτός που διενεργεί προδοσία ονομάζεται προδότης, θηλυκό προδότρια, (στη καθαρεύουσα: προδότις) και στον πληθυντικό προδότες.

Βαρύτερες, κατ΄ έννοια σπουδαιότητας, περιπτώσεις προδοσίας, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία είναι αυτές που στρέφονται κατά της χώρας, ή κατά του ανωτάτου άρχοντα και του πολιτεύματος της χώρας που λαμβάνει και την ιδιαίτερη ονομασία «εσχάτη προδοσία», αμφότερες, και οι μόνες των περιπτώσεων, ποινικά κολάσιμες.
Όλες οι άλλες περιπτώσεις περιορίζονται (ή επαφίενται) στη λαϊκή κατακραυγή, όσο βέβαια επιτρέψει, στη πράξη, η τυχούσα δια παντός μέσου, αντιμαχόμενη προπαγάνδα, ιδιαίτερα αν πρόκειται για πολιτικά ή υψηλόβαθμα πρόσωπα.

Στην νομική επιστήμη, προδοσία είναι το ατομικό έγκλημα της μη αφοσίωσης στο έθνος ή στην πολιτεία. Ένα πρόσωπο που προδίδει το έθνος ή την υπηκοότητά του ή/και καταπατά έναν όρκο αφοσίωσης, και με οποιονδήποτε ηθελημένο τρόπο συνεργάζεται με τον εχθρό, θεωρείται ότι είναι προδότης.

Επίσης προδότης μπορεί να σημαίνει ένα πρόσωπο που προδίδει (ή κατηγορείται ότι πρόδωσε) το πολιτικό κόμμα στο οποίο είναι μέλος, την οικογένειά του, τους φίλους του, την εθνότητά του, την θρησκεία του ή άλλη ομάδα στην οποία τυχόν ανήκει. Συχνά τέτοιες κατηγορίες είναι αμφιλεγόμενες και αστήρικτες, καθώς το πρόσωπο μπορεί να μην συνταυτίζεται με την ομάδα της οποίας είναι μέλος, ή μπορεί να διαφωνεί με τους ηγέτες της ομάδας οι οποίοι τον κατηγορούν. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της φυλετικής προδοσίας.

Σε διαφόρους καιρούς, ο όρος «προδότης» έχει χρησιμοποιηθεί ως πολιτικός χαρακτηρισμός, άσχετα αν υπάρχει αποδείξιμη προδοτική ενέργεια. Σε ένα εμφύλιο πόλεμο ή διαμάχη, οι νικητές μπορεί να κρίνουν τους ηττημένους ως προδότες. Ομοίως ο όρος «προδότης» χρησιμοποιείται σε έντονες πολιτικές συζητήσεις - τυπικά ως ύβρις εναντίον πολιτικά αντιφρονούντων, ή εναντίον κρατικών αξιωματούχων που θεωρείται ότι απέτυχαν να ενεργήσουν προς το καλύτερο συμφέρον των ψηφοφόρων.

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.

Ο Θάνατος της Δημοκρατίας, ο Ύπνος ενός Λαού!!! .



Η Δημοκρατία στην πραγματική, πληρέστερη μορφή της, γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα. Στην Αθήνα του 2012, καταργήθηκε με την ψήφο των «Ελλήνων; » βουλευτών,  εγκαθιδρύωντας,  ένα καθεστώς που μάλλον με τυρανία μοιάζει.  Πιστεύω ότι δεν απαιτεί ιδιαίτερη σκέψη, για να το καταλάβει κάνεις. Η Δημοκρατία είναι, πολίτευμα λαϊκής κυριαρχίας, που λειτουργεί σύμφωνα με τη θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών , και όχι με την θέληση «δάνειων δυνάμεων». Είναι σύνθετη λέξη (δήμος + κράτος), που σημαίνει: «κρατεί» ο λαός, κυριαρχεί ο λαός, λαϊκή κυριαρχία, βλέπετε καμία λαική κυριαρχία;

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αθηναϊκής δημοκρατίας έδωσε ο Περικλής στον Επιτάφιο του (Θουκ. II, 374 38):

α) Στη δημοκρατία κυβερνούν οι περισσότεροι και όχι οι λίγοι,
β) Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι του νόμου,
γ) Κάθε πολίτης έχει τις ίδιες ευκαιρίες με τους άλλους, για να καταλάβει δημόσια αξιώματα,
δ) Ο πολίτης είναι ελεύθερος να ζει και να εργάζεται χωρίς έλεγχο και περιορισμό,
ε) Η δημοκρατία δε στηρίζει τη δύναμη της στο φόβο του ποινικού νόμου, αλλά στο σεβασμό των πολιτών προς τους νόμους.
Οι λόγοι αυτοί εξακολουθούν ν' αποτελούν και σήμερα τις βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. (Α. Παπαθανασόπουλου, Ανθρωπιστική παιδεία, σελ. 48).

Η βασικότερη όμως προϋπόθεση για τη λειτουργία μιας δημοκρατίας είναι η υπεύθυνη συμμετοχή όλων των πολιτών στα κοινά. Ο κάθε πολίτης έχει υποχρέωση να μετέχει στις διαδικασίες εκείνες που διασφαλίζουν το δημοκρατικό πολίτευμα. Γι΄αυτό και ο Περικλής τόνισε πως εκείνος που δεν αναμιγνύεται στα ζητήματα της πόλης είναι άχρηστος πολίτης και όχι φιλήσυχος. («Μόνοι γάρ τόν μηδεν τώνδε μετέχοντα ούκ άπράγμονα άλλα άχρεϊον νομίζομεν». Θοκυδ. II, 40).

Μια άλλη βασική προϋπόθεση είναι η λειτουργία των δημοκρακών θεσμών. Δεν υπάρχει δημοκρατία, όταν δε λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί (καταστατικοί νόμοι, Σύνταγμα), ούτε όταν υπάρχουν δημοκρατικοί θεσμοί και δεν υπάρχει δημοκρατικό ήθος, σωστή δημοκρατική συμπεριφορά έναντι των συμπολιτών και του κράτους. Το μέσο σύνδεσης πολίτη-κράτους είναι ο διάλογος .

'Αλλοι λόγοι που εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας είναι η εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος, καθώς και η δημιουργία κράτους δικαίου. Το κράτος του δικαίου υπάρχει, όταν τηρείται σε κάθε περίπτωση ο νόμος.

Σε μια γενικότερη θεώρηση η δημοκρατία είναι τρόπος ζωής τόσο στη σκέψη, όσο και στη συμπεριφορά του ατόμου. Τα άτομα που πιστεύουν σε δημοκρατικές αρχές γνωρίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους αγωνίζονται ν' αποκτήσουν υψηλό ήθος και συναισθάνονται την ευθύνη τους. Επιδιώκουν, εξάλλου, την πνευματι¬κή καλλιέργεια μέσα στα πλαίσια μιας δημοκρατικής παιδείας.

Με το πνεύμα αυτό ο Άγγελος Τερζάκης τονίζει: «Οι δεσμοί της δημοκρατίας με την πνευματική καλλιέργεια είναι στενοί, περισσότερο στενοί παρά σε οποιοδήποτε άλλο πολίτευμα. Δημοκρατία χωρίς ώριμους γι' αυτήν πολίτες δεν μπορεί να νοηθεί. Απ' όλα τα πολιτεύματα αυτή και μόνο ενδιαφέρεται πραγματικά για την πνευματική καλλιέργεια των πολιτών της. Ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη ενός ελεύθερου και μαζί υπεύθυνου στοχασμού. Γιατί το θέλει η Δημοκρατία;

Επειδή μόνο τέτοιας λογής πολίτες μπορούν να γίνουν στέρεο βάθρο της.

Βασικά η δημοκρατία δεν είναι προσφορά, δώρο από τη φύση, αλλά αγώνισμα. Γι' αυτό και είναι ένα αρκετά ευαίσθητο πολίτευμα-γιατί στηρίζεται στην ελεύθερη βούληση των πολιτών. Για να ριζώσει όμως και να ευδοκιμήσει χρειάζεται μια συνεχής επαγρύπνηση και μια αδιάκοπη άσκηση του δημοκρατικού ήθους.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ!

τι να σου πω, τι να μου πεις,

ειμαστε τέλος μιας αρχής,

Αρχή κακή, κακών φωνή,

της αδικίας η βοή,

μπήκαν στην χώρα οι εχθροί,

προδότες οι προθυπουργοί,

τι να σου πω, τι να μου πείς,

θα γίνει της Αργεντινής,

εμπρός λαέ με μια φωνή, εξω οι κλέφτες και οι προδότες απ τη βουλή,

ξυπνα λαέ, ξυπνα λαέ ...........

Ο μονόλογος ενός εγκάθετου... και το δόγμα του ΣΟΚ!!!

Δ.Π. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ καθ. Βαρβακείου Σχολής - ΛΕΞΙΚΟ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ  (εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ-1994) σελίς 213,

Κοινοβουλευτισμός : Πολιτικό σύστημα σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση προέρχεται από τη λαική βούληση και έχει την εμπιστοσύνη από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού. 

Ετοιμολ. : Η λέξη είναι παράγωγη του αρχ. ρ. κοινοβουλέω (κοινός + βουλεύω = συσκέπτομαι και αποφασίζω μαζί με τους άλλους)

Συνων. : κοινοβουλευτικό πολίτευμα, δημοκρατισμός

Θαυμάστε τους, ζήτω τους, μπράβο τους. Ζήτω η νέα Ελληνική δημοκρατία, ζήτω ο σαμαράς, ζήτω ο παπανδρέου, ζήτω ο βενιζέλος, ζήτω ο παπούλιας, ζήτω ο καρατζαφέρης, ζήτω το μέγκα , ζήτω ο αντένα,ζήτω οι λοιποί συγγενείς,  ζήτω και σε μένα το μαλάκα που τους ανέχομαι.

n